Fobia społeczna

Avatar

Od pewnego czasu mianowicie prawie pół roku cierpię na osobowość unikającą,boję się ludzi i boję się spotkań z nimi,dlatego spędzam jak najwiecej czasu w domu ..Mam tutaj taki swój świat w którym czuję się bezpiecznie i pewnie .Jezeli chodzi o jakieś wyjścia to owszem wychodzę na spacery,ale z reguły staram sieto robić za dnia im wcześniej tym lepiej,bo wtedy czujęsię najpewniej i wiem ,ze mało ludzi chodzi po ulicy wtedy w moim wieku.Ludzi boję się od czasu pewnego incydentu po którym zacząłem unikać ludzi,bo boję się iż mogą mnie podczas przechodzenia obok nich obgadywać i śmiać się ze mnie.Jak mam sobie z tym poradzić ,jak w końcu zwalczyć to uczucie wewnętrzne iż wszyscy sąp rzeciwko mnie.Napewno jest jakiś sposób by w końcu wyjść na dwór bez żadnej wewnętrznej obawy,że ludzie obok których przejdę będą coś mówić na mój temat...Proszę o pomoc i rady...

Nieznana · Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134

Mam identycznie tak samo,jakbym czytała to co chciałam napisać.Boje sie po prostu poznawać nowych ludzi,ciągle mam wrażenie,ze mnie ktoś obgaduje za plecami,że się wszyscy na mnie gapią i wytrzeszczają na mnie oczy.Rzadko wychodzę gdziekolwiek do jakiś knajp albo coś w tym stylu.Czuje się wtedy jakbym była w takiej klatce z której nie mogę się uwolnić i czuję się okropnie.Jestem wtedy przerażona,czuję lęk i strach,stres niezły.... Modle się tylko by jak najszybciej uwolnić się stamtąd.To samo tyczy się przebywania w dużym gronie towarzystwa.Najgorsze jest to,że nawet będąc na imieninach w rodzinie albo u siebie w domu też tak się czuje

:(:(:(:(:(.I za chiny ludowe nie mogę tego pokonać.To mnie ciągle prześladuje.

Avatar

No właśnie i jak możemy sobie z tym poradzić ,czy ten lęk poprostu mimowolnie przełamywać,czy co,bo ja już jestem z tego wszystkiego w pustce i nie wiem jak mam to pokonać...Męczy mnie to dnie i noce ,a tylko w domu czuję ulgę i bezpieczeństwo...

frotka

(...)

Tudor

Ja prawie wogóle nie wychodzę po za obręb podwórka jedynie do sklepu , a tak to siedze prawie 15 godzin przed kompem , cóż poradzić tak jest lepiej dla mnie...

Avatar

,ale czy boicie sie wychodzić z domu,czujecie taki wewnętrzny lęk?Szkoda mi nas wszystkich tutaj na forum,wszyscy mamy jakieś poważne problemy i nie możemy sobie z nimi poradzić i to jest najgorsze ...Co zrobić żeby przezwyciężyć ten lęk...

magdalencja · Dołączyła: 15 Cze 2009 Posty: 426

Ja się z domu nie boję wychodzić. Kiedy idę gdzieś na pole z psem, lub inne odludzie to nie mam najmniejszych problemów, albo kiedy tylko wychodzę, wsiadam do samochodu i jadę gdzieś w odludne miejsce, np. jeśli plaża to tylko jak najbardziej oddalona od skupisk ludzkich. Gorzej, kiedy trzeba iść "do ludzi", a najgorzej kiedy trzeba coś załatwić. Całe szczęście praca mnie zmusza do tego, więc widzę znaczny postęp. :-))

Nieśmiały · Dołączył: 01 Lip 2009 Posty: 1335

W domu zdecydowanie najlepiej ;-)

Robaldinho

Avatar

No właśnie Robaldinho tylko jak sobei możemy pomóc jak możemy pozbyć się tego uczucia wewnętrzengo strachu jak to przezwyciężyć jak przestać nastawiać cały świat przeciwko sobie...

--------------------
A może Robaldinho mógłbyś powiedzieć jaki miałeś incydent po którym Cię to męczy i trapi...?Może to samo co mnie Cię spotkało?

/skleiłem Twoje dwa posty. Na przyszłość korzystaj z opcji "edytuj" zamiast pisać dwa posty pod sobą

/traju

Luna · Wiek: 26 Dołączył: 15 Lis 2008 Posty: 486

Ja też całymi dniami siedzę w domu. Nie boję się wychodzić, ale po prostu nie mam gdzie, z kim, i nie mam kasy na jakieś przyjemności. Wczoraj np. chciałam się przejść do miasta, ale doszłam tylko do sklepu, gdzie na prośbę mamy zrobiłam zakupy, i zaraz wróciłam do domu. Po prostu nie miałam ochoty krążyć bez celu, po raz enty tą samą trasą :-?

Jak idę do sklepu czy biblioteki, no to idę, ale wyłazić bez celu to rzadko mi się chce.
A załatwiać różnych "urzędowych" spraw nie znoszę, i jak mogę tego unikam ;-)

Oliwka · Wiek: 19 Dołączyła: 29 Lis 2008 Posty: 211

Dla mnie dom jest azylem.
Miejscem, gdzie mogę być sobą.
Zawsze, gdy gdzieś na dłużej wyjeżdżam, szybko tęsknię za swoimi czterema ścianami i ciągle myślę o powrocie. Nie wyobrażam sobie jak wyglądała by moja rzeczywistość, gdybym nie miała domu do którego mogę wracać.

Divinus

To ja mam na odwrót, im dalej od domu tym normalniej się zachowuję ;p To pewnie jest spowodowane tym, że rodzina, znajomi są przyzwyczajeni do takiego cichego divinusa..
Także nie ma mowy, abym się zaczął zachowywać inaczej ^^

A jak się jest w obcym miejscu, gdzie ludzie cię nei znają, to od razu luźniej.. Ostatnio tylko u fryzjera mi ciśnienie podskoczyło, bo pełno ludzi i luster, wydaje mi się, że wszyscy się na mnei patrzą \;

Unti · Humanoid Wiek: 19 Dołączyła: 04 Mar 2009 Posty: 1188 Skąd: mazowieckie

Ja też tak mam ;p Jak jestem w miejscu, gdzie kompletnie nikt mnie nie zna, ewentualnie gdzie ja nikogo nie znam, czuję się swobodnie, prawie idealnie. Jak jestem w miejscach mi znanych, czuję się podle.
Ale mimo wszystko, ciągle siedziałabym w domu.

Iris_8 · Dołączyła: 07 Wrz 2009 Posty: 187 Skąd: znienacka:)

Ja jakbym mogła, to nie tylko nie wychodziłabym z domu, ale w ogóle z mojego pokoju. To jest jedyne miejsce na świecie, gdzie czuję się swobodnie, czuję się sobą. Oczywiście, tylko gdy jestem sama. Przeszkadza mi nawet, gdy ktoś odwiedza rodziców - mój spokój zostaje podburzony, nawet jeśli gość nie zagląda do mnie, a ja nie wychodzę z pokoju;/

rady niestety nie mam. wiem tylko, że czasem ten strach przed wychodzeniem przekształca się w przyzwyczajenie i to w pewnym stopniu przyjemne... to jest najgorsze, bo tak nie można. człowiek nie jest samotną wyspa...