Fobia społeczna

lukasz245 · Wiek: 20 Dołączył: 03 Cze 2009 Posty: 21

Też tak macie? Od zawsze miałem coś takiego, że chowałem się przed ludźmi. Udawałem, że ich nie widzę, tylko po to żeby nie musieć mówić im cześć, nie wiem dlaczego. Zostało mi to do dzisiaj. Gdy na przykład wychodzę z pociągu i idzie przede mną mój sąsiad to albo ide jak najszybciej żeby go wyminąć albo wlekę się za nim żeby nie powiedzieć mu dzieńdobry. Inny przykład. Znajoma ze szkoły. Znałem się z nią jeszcze zanim poszliśmy do tej samej szkoły, a teraz na przerwach udaję że jej nie widzę i już nie mówię jej 'cześć'. To jest jakieś chore. Nie potrafię tego zrozumieć. To jakaś fobia? Głupio mi teraz znów zacząć się z nią witać. Co z tym zrobić?

daross · Wiek: 22 Dołączył: 28 Kwi 2009 Posty: 52 Skąd: ~RZ

Zdarza mi się.

Najbardziej poznaję to po sobie bo nie witam się z rodziną i sąsiadami.

Z drugiej strony wydaje mi się a właściwie to zdarza się, że często to ktoś ze znajomych zachowuje się tak w stosunku do mnie. I nie wiem czy jest to wynikiem mojego zachowania w stosunku do nich czy ogólnego dziwactwa... Właściwie to na jedno wychodzi...

sstefan

niestety też tak mam ,znajomych z podstawówki gdy mijam na ulicy udaje że nie poznaje, nawet dalsza rodzinę unikam nie jesteś sam :!:

inni tez tak mają

Jack_s

Bywało, ale to zależy. Jeśli widzę kogoś znajomego i wiem, że skończy się tylko na dzień dobry to luz, ujdzie, ale powiedzmy jeśli spotkałbym w sklepie nauczycielkę z czasów gimnazjum to bym jej unikał z obawy przed rozmową. Zresztą co bym miał jej powiedzieć, proszę pani skończyłem gimnazjum i przesiedziałem 3 lata w domu ? Pewnie i tak by nie zrozumiała bo tu dużo by opowiadać co się ze mną działo i dzieje. Była właśnie ostatnio podobna sytuacja, że widziałem w sklepie swoją matematyczkę, unikałem jej cały czas...

antyk

Ile to razy nie mówiłem "cześć" komuś, kogo znam np. z podstawówki/gimnazjum. Sąsiadom też nie mówię, poza niektórymi, po prostu ich mijam bez słowa. I dobrze mi z tym, nie będę się witam z kimś, kto mnie obgaduje.

kamil · Wiek: 22 Dołączył: 08 Gru 2008 Posty: 360

Ja zawsze tak miałem. To rzeczywiście wydaje się idiotyczne ale prawdziwe. :lol:

Czasem jak widzę kogoś znajomego z daleka to wybieram zwykle inną drogę albo przechodzę na drugą stronę chodnika. Czasem jak nie mam jak zrobić uniku to podchodzę do kiosku lub wchodzę do sklepu. :-)

Oczywiście nie zawsze tak jest, ale zdarza się.

mloda92 · Wilczyca Dołączyła: 26 Mar 2009 Posty: 1671 Skąd: Przejdź do mapy

Czasem się zdarza, że udaję, że kogoś nie widzę. Nie wiem, czym to jest spowodowane, ale unikam tak tylko niektórych ludzi.

traju

Cóż... muszę przyznać się i to z dużym wstydem, że bardzo mi się to często zdaraza. Nie lubię tego w sobie, ale bardzo często udaję, że nie widzę ludzi, nie witam się z nimi, przechodzę na drugą stronę ulicy itp. Nie ma reguły, nawet ludzie dla mnie "neutralni" mogą otrzymać taką "pogardę" ode mnie. Nie wiem czym to jest spowodowane. Źle się z tym czuję, ale i nie potrafię tego zmienić.

lukasz245 · Wiek: 20 Dołączył: 03 Cze 2009 Posty: 21

Może spróbujmy dojść dlaczego tak jest? Dlaczego tak bardzo chcemy tego uniknąć? Ja, po takim głębszym zastanowieniu stwierdzam, że robie tak, bo w głębi duszy uważam się za kogoś lepszego, kogoś, no właśnie, na taką osobę mówi się "ważna". Ktoś nie mówi Ci cześć bo jest od ciebie "wyżej". Jakoś zawsze unikam ludzi którzy nie są dla mnie "spoko", zawsze unikam ludzi biedniejszych, to trochę przykre. A jak myślicie, dlaczego wy tak macie :?:

traju

Za człowieka lepszego nigdy się nie uważałem, wręcz przeciwnie. Nie wiem dlaczego robię... teraz dorosło to do "odruchu bezwarunkowego". Unikam kontaktu z innymi nie wiedzieć czemu. Poprostu podświadomo nie chcę ich widzieć, nie wiem czemu, nie mam jakiegoś konkretnego powodu.

blondi1011 · Dołączyła: 18 Lis 2008 Posty: 854

W moim przypadku unikanie ludzi na ulicy/udawanie, że kogoś nie widzę na pewno nie jest spowodowane poczuciem wyższości, raczej wręcz przeciwnie :-|

Divinus

bezwarunkowego to nie, bo takie odruchy, to odruchy wrodzone (; pozostańmy przy samym odruchu :-P

Też nie przepadam za mówieniem dzień dobry czy cześć. Trudno powiedzieć dlaczego, po prostu jeśli jakakolwiek interakcja pomiędzy mną a kimś innym nie jest wymagana, to jej unikam, dla 'świętego spokoju'. To już jest chyba w podświadomości.. Najgorsze, że przez takie zachowanie, ludzie uważają nas za niekulturalnych, wywyższających się itd..

traju

Divinus, dokładnie. Od razu jesteś aspołeczny, niewychowany itp.

Najgorsze jest to, że w zasadzie nie ma racjonalnego powodu takiego stanu rzeczy i do tego nie mamy w zasadzie podstaw do takiego postępowania.

Co do tego "odruchu" to trochę źle ubrałem to w słowa. No jest to taki "coś" nad czym ja osobiście nie panuję. Robię to świadomie, ale nawet gdy chcę to ciężko mi się przełamać i powiedzieć to głupie "cześć" czy "dzień dobry".

Divinus

Dobrze Cię rozumiem (: Tylko, że niby robimy to świadomie, a z drugiej strony ciężko z tym walczyć.. Więc w sumie ani to podświadomie, ani odruchowo.. Myślę, że to może być jakiś rodzaj strachu przed niewiadomoczym :-P

moriar · kt0$ Dołączył: 13 Mar 2009 Posty: 1215 Skąd: Przejdź do mapy

Takie zachowanie też bardzo często mi się zdarza...jeśli jest taka możliwość to raczej unikam witania się z ludźmi. Chociaż ostatnio byłem zmuszony do przywitania się z jedną z dziewczyn z mojego byłego gimnazjum, natknąłem się na nią idąc przez miasto...i to praktycznie oko w oko :-/

Nie było więc szans, żeby przed nią uciec.
A tak poza tym staram się zawsze chodzić tamtędy, gdzie jest mniej ludzi...wyglądam gorzej niż strach na wróble, więc wolę się nie pokazywać wśród większych skupisk ludności :lol: