Fobia społeczna

Jack (Pacyfist) · Wiek: 18 Dołączył: 14 Lis 2011 Posty: 6 Skąd: Lodz

Od dluzszego czasu zmagam sie z problemem,ktory z pewnoscia pojawial sie na tym forum w nietuzinkowych ilosciach,ale do rzeczy.
Polega on na tworzeniu,kreowaniu kompletniej innej osoby,ktorej tak naprawde nie znam na potrzeby zaspokojenia potrzeb...czysto ludzkich...Po prostu,kiedy wychodze na codzien do szkoly zmieniam sie w kogos,tko jest mi tak naprawde obcy,w kompletnie inna osobe,nabieram innej mentalnosci i sposobnosci,nie potrafie nad tym panowac ta fazowa zmiana,jest silniejsza odemnie.
Kiedy zas wracam do domu wszystko wraca do normy,ale co z tego skoro mam wyrzuty do samego siebie i czuje sie taki,hmm...''bezbarwny''...
Oszukuje siebie ze wzgledu na innych.
Pewnie boje sie samotnosci i...nie chce stracic umiejetnosci rozponawania ludzkiego glosu.
Jako czlowiek...(naciskajac na wiek-17lat) jestem bardzo ''unikatowym'' egzemplarzem,moje mysli i rozumowanie w oczach innych,czyli rowiesnikow sa/jest oznaka ''frajerstwa i nudziarstwa'',moglbym zaczac zaprzeczac,ale tak szczerze co znaczy glos jednego-dzisiaj tak naprawded nic,a glos zalozmy 30-cos,eh...
Boje sie byc soba,boje sie odrzucenia,samotnosci,ale nie ptorafie tak,tak zyc,na codzien sie oszukujac,po prostu niepotrafie.
Szkoda mi siebie samego,szkoda,ze potrafie grac,tylko czyjes scenariusze,eh...
Ale koniec uzalania.
Prosze was o jakies wskazowki,porady w stosunku do mojej sytuacji/problemu,z gory dziekuje za wszystkie/wszelkie odpowiedzi (oczywiscie w miare sensowne).
Pozdrawiam.
^\ _ /^

dzieciak · Wiek: 28 Dołączył: 02 Lis 2011 Posty: 225

A jak to jest? Masz jakieś negatywne doświadczenia z przeszłości, kiedy wyszedłeś do ludzi taki, jakim jesteś naprawdę? Czy może to raczej jest wyprzedzanie spodziewanej reakcji?

Sam nie podam rozwiązania, bo i ja jestem takim aktorem (nawet chyba mam dwie duże role: wesołek dla znajomych, gbur dla rodziny). Ale może uświadomienie sobie przyczyn w jakimś stopniu pomoże?

Urthon

Wszyscy jesteśmy aktorami, ale przychodzi to nam dość naturalnie. Jeśli czujesz się fałszywy to zwyczajnie przestań grać tak "inną" rolę od ciebie prawdziwego (tu można by zadać pytanie czy na pewno wiesz jaki jesteś naprawdę?) Możesz z tym ewentualnie poczekać do ukończenia liceum, w nowym środowisku na studiach/w pracy będziesz mógł stworzyć sobie nową, wygodniejszą rolę.

west

Urthon

Sama zmiana nie jest trudna (tym bardziej jeśli obecny stan jest nam niemiły), bardziej chodzi o to, że wiemy/domyślamy się tego, jak postrzegają nas inni, i większa zmiana zachowania zawsze wywoła zdziwienie (dlatego napisałem by poczekał na zmianę środowiska). Przecież nie bez powodu mówi się, że trzeba mieć odwagę być sobą. Osobiście nie do końca rozumiem problem autora, bo ta cała gra i zakładanie maski służy zawsze wygodzie i bezpieczeństwu.

Cytat:

bynajmniej w szkole

Ciekawe