Fobia społeczna

klara25 · Dołączyła: 05 Kwi 2011 Posty: 38

Jakiś czas temu zdiagnozowano u mnie osobowość unikową. Podjęłam terapię i właściwie...jakoś w tych zmaganiach ze światem idę do przodu. Raz lepiej, raz gorzej...Najgorsze jest to, ze prawie zupełnie wycofałam się z kontaktów prywatnych z ludźmi. Próbuję się przełamywać i na przekór własnym oczekiwaniom, pragnieniom i chęciom wychodzę do Świata.
Zadziwiający jest tylko dla mnie fakt iż w pracy zawodowej nie mam takowych problemów. Poznaję na co dzień bardzo wielu ludzi, wciąż nowe inwestycje i nowe osoby. Moja praca polega na ciągłych kontaktach z ludźmi - rozmowy, negocjacje... I na tym polu nie mam problemów, jeśli trzeba dzwonię, spotykam się, rozmawiam, negocjuję. Mam odpowiedzialne stanowisko w firmie ... Ostro wkurza mnie taki stan rzeczy.
Natomiast życie prywatne to totalna katastrofa w tym temacie ( relacje ). Co za paradoks... Czy jest Ktoś Kto też tak ma? Macie jakieś doświadczenia w tej kwestii?

aqnieszka · Dołączył: 25 Sty 2011 Posty: 36

ja mam trochę podobnie, w pracy super sobie radzę na stanowisku kierowniczym, chyba wydaję się być pewna siebie, nawet chyba tak się czuję, jeżeli chodzi o interesy, ale nie znoszę pokazywać swojej prywatnej strony.

Niestety nawet w pracy zdarzają się sytuacje, kiedy wypada pogadać chwilkę o czymś innym niż praca, tak pogawędzić... grrr nie lubię.

No a poza pracą w związku z tym, że nic nie trzeba unikam jakichkolwiek relacji, oprócz jednej- doskonale rozwija się relacja z moim chłopakiem, który zastępuje mi wszystkich innych ludzi, to bardzo niezdrowe.

Czasem jak zdarzy mi się nawiązać jakąś relację z kimś, to potem unikam tej osoby.
---
ja mam tak, że jak kogoś nowego poznaję to jestem wyluzowana, łatwo nawiązuję kontakty z nowymi ludźmi
potem jednak zaczynam za bardzo kombinować, zastanawiać się, analizować, zaczynam się bać, że jednak ktoś odkryje, że jestem beznadziejna,
nie chcę psuć dobrego wrażenia, obiecuję sobie spotkać się z tą osobą, ale coraz bardziej odkładam ten moment, wręcz unikam tej osoby

klara25 · Dołączyła: 05 Kwi 2011 Posty: 38

No właśnie! W pracy potrafię być elokwentna, wymagająca, doskonale radzę sobie z relacjami a prywatnie katastrofa.
Też mam tak,ze w nowe relacje wchodzę dość szybko a potem izoluję się od danej osoby, uciekam i unikam konfrontacji jakiejkolwiek. Smutne to

Boję się oceny, boję się,że w tej ocenie zapunktuję negatywnie.

Napisałaś,ze Twoim "całym światem" dla Ciebie jest Twój Chłopak. Ja poczytuję to jako Twój sukces. W moim przypadku jest tak, że nie potrafię nawiązać żadnej bliskiej relacji.
Jeśli podoba mi się jakiś mężczyzna bardzo szybko nawiązuję kontakt jedynie powierzchowny, niestety równie szybko dyskredytuje Jego osobę na wszelkie możliwe sposoby. Staram się wymknąć z relacji możliwie jak najszybciej i bezboleśnie dla tej drugiej osoby.
Nie wpuszczam nikogo do swojego świata .

To schemat, który powtarzam wciąż i wciąż.... Beznadzieja.

marianka

ja mam podobnie jak założycielka wątku, jeśli chodzi o kontakty międzyludzkie to jestem nieśmiała i wycofana ale jeśli chodzi o pracę to wiem co muszę zrobić i to nie jest dla mnie takim wielkim problemem wtedy.

hiawatha

marianka, u mnie jest identycznie. Praca, nauka, sprawy urzędowe, czyli coś co ma określony, neutralny cel jest łatwo wykonać, ale jeśli już pojawia się coś, gdzie mamy swobodę i trzeba oceniać czy jest miło, czy nie, czy w ogóle się to wszystko podoba to ciężej. Ciekawe jest też to, że jeśli ktoś by dał nam pracę właśnie taką, że trzeba skorzystać z tej swobody pracując z ludźmi by osiągnąć cel to zaczyna się nagle wiele udawać, a porażkami się nie przejmujemy bo to praca i trzeba próbować. Oczywiście nie mam na myśli tu pracy typu agent Tomek. ;-)

klara25 · Dołączyła: 05 Kwi 2011 Posty: 38

no, to się uspokoiłam

nie tylko ja mam "dziwadła"

może właśnie chodzi o to, jak wspomniałeś hiawatha, ze kiedy mamy jasno wytyczone cele, założenia w pracy, to nie ma miejsca na "osobiste" podejmowanie decyzji. a z tym jest chyba najgorzej.

hiawatha

Jak mi ktoś powie, że mam iść do pubu czy w inne podobne miejsce w celu omówienia ważnej sprawy, jakiegoś pomysłu na rozwiązanie konkretnego problemu to ja tam pójdę, bo wiadomo co. Nawet pogadamy, posłuchamy, omówimy, może czegoś się napijemy, natomiast tak normalnie z własnej woli to w życiu nie pójdę. Pewno dlatego, że to zdradza moje wnętrze, eksponuje charakter, moje upodobania. W ten sposób wyrażamy siebie dla innych. To nie przejdzie. ;-)

klara25 · Dołączyła: 05 Kwi 2011 Posty: 38

To chyba strach przed oceną, przed negatywną oceną i odrzuceniem, przed brakiem akceptacji. bo tak naprawdę chyba każdy z nas chce być lubiany i akceptowany.

drevash

Również mam podobnie. Choć jak dotąd niewiele w życiu przepracowałem, już zauważyłem znaczną różnicę w stosunku do słabiutkiego życia "prywatnego". Zresztą zjawisko zachodzi chyba nie tylko w kontekście pracy, ale też załatwiania różnych innych formalnych rzeczy, w urzędzie, szkole itp.

marianka

Clairwil · Wiek: 21 Dołączył: 08 Kwi 2011 Posty: 13 Skąd: Wroclaw

Nie wyobrazam siebie w pracy.. Szczegolnie wsrod ludzi. Jakie macie pomysly na "samotna" prace?

klara25 · Dołączyła: 05 Kwi 2011 Posty: 38

Szop_artuR

Znajomi z zakładu uważają mnie za dziwaka, ale szef mnie docenia bo jestem dobry w swoim fachu. Pracuję jako montażysta drzwi i często-gęsto mam stres związany z relacjami z klientami -w tej robocie nie da się ich unikać. Jak dzwonię do klienta to mam strach, że język zacznie mi się plątać. Ale zazwyczaj idzie mi dobrze. Jak upierdliwy klient przez cały czas trwania montażu stoi nade mną i patrzy mi na ręce, to już mnie krew zalewa, jest mi gorąca, oblewam się potem -masakra! :-/

A jeszcze wypadałoby przy tym prowadzić jakąś miłą pogawędkę z klientem, żeby uniknąć grobowej ciszy...

drevash

Szop_artuR, nie musisz gadać z klientem jeśli nie chcesz. Lepiej skup się na dobrym wykonaniu roboty, klient na pewno ucieszy się z tego bardziej niż z jakiejś pogawędki ;-)

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

A ja zazdroszczę tym, którym w pracy idzie. I ja nie chciałbym nic innego u siebie zmieniać tylko lęku przed pracą.