Fobia społeczna

wika

Ze mną jest trochę inaczej. Pracuję w sklepie obuwniczym i wolę pogadać z klientką o ciuchach, kosmetykach, pogodzie, dzieciach niż recytować regułki o skórach, obcasach itp. Zauważyłam że mimo mojej nieśmiałości, mam większą umiejętność zmniejszania dystansu w relacji z klientami, niż niektóre moje nie nieśmiałe koleżanki. Inaczej gdy muszę wykazać się większym profesjonalizmem np podczas różnych spornych sytuacji np. reklamacji, zwrotów.. wtedy panikuję, zacinam się, jąkam, czerwienię a klienci dziwnie się na mnie patrzą:) Dlatego też odrzuciłam propozycję awansu na kierownicze stanowisko, bo bałam się że nie będę potrafiła zachować się profesjonalnie w tego typu sytuacjach... a najbardziej bałam się braku profesjonalizmu wobec przełożonych, nie wyobrażam sobie takiej sytuacji ze siedzę przed zarządem wśród innych kierowników i muszę się spowiadać z różnych rzeczy.
Co do współpracowników, to raczej też nie mam problemów z komunikacją. Zdarzało się że koleżanki mówiły mi, że jestem nieśmiała i nadwrażliwa, ale te same zauważały też że jestem otwarta, przyjazna, że lubię rozmawiać i że lubią być ze mną na zmianie. Ogólnie muszę stwierdzić że chyba jestem plotkarą:) a praca w sklepie temu sprzyja

drevash

wika,
więc może po prostu popracuj nad dziedzinami które sprawiają Ci problem?

skoro nie umiesz zachować się profesjonalnie, obserwuj jak robią to inni sprzedawcy i próbuj imitować ich zachowania. Nie warto przez takie coś tracić szansy na awans, warto raczej aktywnie starać się rozwiązać problem

wika

drevash, całe życie staram się aktywnie rozwiązywać swoje problemy:) z tym że w jednych dziedzinach mam lepsze rezultaty, w innych gorsze. To raczej nie jest kwestia obserwacji, raczej brak pewności tego co robię i mówię

drevash

wika,
Ja jestem zdania że każdy w każdej dziedzinie może się rozwijać aż do pełnego sukcesu. Mogę się mylić (w końcu jestem trochę młodszy i pewnie niewiele wiem), ale na Twoim miejscu próbowałbym aż do skutku, metodą małych mrozów kroczków :-)

Umysł powinien w końcu ulec i dostosować się do sytuacji ;-)

cokolino123 · Dołączył: 11 Sie 2011 Posty: 6

Witam! NIestety praca to dla mnie koszmar. Dlatego mimo że dobiegam 30-stki pracuję tylko dorywczo 2 dni w tygodniu. Mimo, że pracuję tam juz rok prawi e nikogo nie znam, z nikim nie rozmawiam. Ostatnio koleżanka która wykonuje przez pozostałe dni tygodnia 90%pracy wyjechała na urlop i musiałam ja zastępować chodząc codziennie do pracy. Codziennie kładłam się do łożka myśląc o tym co będę musiała jutro zrobić, że będę musiał prosić ludzi o pomoc, o wytłumaczenie itp. Głupie zadanie jakim jest wydrukowanie etykiet spędzało mi sen z powiek przez 2 tygodnie mimo że było tam kilkadziesiąt osób które mogły mi wytłumaczyć jak to zrobić.

Chyba nigdy nie podejmę normalnej pracy. Najgorsze jest to że rodzina już nazywa mnie leniem, a myślą pewnie jeszcze gorzej. Jedynym pocieszeniem jest to że mąż mnie rozumie i mówi że jeśli nie chcę to nie muszę pracować. Choć tak naprawdę nie wiem czy to jest dobre rozwiązanie.

mefiu1989

Mam osobowość unikającą i los sprawił mi psikusa

dostałem pracę z ludźmi. Codziennie mam co czynienia z dziesiątkami osób , które mają coś do załatwienia. Pamiętam pierwsze dni , istny koszmar ! gdy tylko zbliżałem się do budynku tętno ponad skalę. Na szczęście pracują tam osoby , które mnie zaakceptowały , o dziwo. Chociaż mam też wrogów

zawsze się znajdą. Na początku popełniałem masakryczne pomyłki , nie były jakieś mega , lecz dla mnie były. Skupiałem się bardziej na tym jak wypadam przed klientem , niż co robię. On przychodzi załatwić swoją sprawę a nie patrzeć na pracownika , prawda? jakież to oczywiste , szkoda , że tak późno do mnie to dotarło. Czasami zdarzy się dostać OPR, czasami podziękują za obsługę , różnie jest

lecz teraz mogę powiedzieć , że podoba mi się ta praca i w pewien sposób pomogła mi zaakceptować siebie . Nie wyleczyła , lecz strach pomyśleć co byłoby ze mną , gdyby nie ta praca. Co do unikania na ulicy , kiedyś miałem nawyk iść z głową w dół. Lecz moi rodzice OPR mnie , co mnie zmotywowało do pracy nad tym i udało się. Potrafię iść z głową normalnie ,a nie patrzeć na swoje buty. Jeszcze dużo pracy przede mną , lecz ja się nie poddam jakieś fobii , od kiedy znalazłem to forum jest mi naprawdę lżej , się wyżalić , gdyż otoczenie i tak by nie zrozumiało , oni nawet nie wiedzą co to FS

pj · Wiek: 31 Dołączył: 31 Sty 2011 Posty: 69

Obsesyjnie trzymam się swojej pracy, w której mam znikomy kontakt z ludźmi - jest to portiernia małego budynku mieszkalnego dla bogatych. Pracuję poniżej kwalifikacji ale chodzę do pracy bez stresu, tylko na noce i nie muszę się do nikogo odzywać.
Kiedyś pracowałem wśród ludzi, w obsłudze klienta, w telemarketingu... Szło mi dobrze, bo umiem na krótką metę udawać, że lubię ludzi, grać kogoś kim nie jestem ale po powrocie do domu miałem ochotę pozabijać tych wszystkich petentów i kontrahentów.
Teraz bywa że przez 12 h pracy nie odezwę się do nikogo i to mi odpowiada :->