Fobia społeczna

Brid · Dołączył: 27 Sty 2011 Posty: 8

Witam,
mam problem i nie wiem co robić.
Mam 25 lat, miesiąc temu lekarz psychiatra zdiagnozował u mnie osobowości unikającą.
Studia skończyłem dzienne, raczej unikając otoczenia, robiłem minimum to co musiałem, aby je ukończyć.

Dostałem pracę w ośrodku wychowawczym, mam dyżury nocne, po 3 miesiącach chcą mi przedłużyć umowę.

Kontakt z wychowankami i wychowawcami sprawia mi dużą trudność.

Nie wiem czy ta praca, może mi pomóc czy zaszkodzić, za to wiem jak trudno w ogóle o prace.
Wydaje mi się, że raczej skończę z totalną nerwicą niż, miałoby to działać na mnie leczniczo, jako terapia...

proszę o Wasze zdanie na ten temat,
pozdrawiam,

BlankAvatar · Dołączył: 03 Lut 2011 Posty: 521

yyyyy idz na terapie

wyslij mail na pm

edit:

sama praca jak terapia nie zadziala. potrzebna jest tez 'fachowa' pomoc. moze ksiazka + praca wystarczy

Zbedeusz · Wiek: 31 Dołączył: 26 Sty 2012 Posty: 2

Ja wielokrotnie rzucałem pracę zaraz po jej rozopczęciu, nie ze względu na jej charakter ale problem w naturalnym i spontanicznym wyrażaniu swoich myśli i uczuć. Dziś żałuje że nie zawalczyłem dłużej, Chodź pogodziłem się z tym problemem i nie czuje wstydu tak jak kiedyś, to nadal jest to bolesne dla mnie i mojego ego.

Nie szarp się ze sobą bo to bez sensu, koniecznie idź na terapie!

samotniczka · Wiek: 22 Dołączyła: 29 Mar 2011 Posty: 86

pewnie to już nieaktualny temat...ale ja miałam podobną sytuację...bo studiowałam filologie ze specjalizacją pedagogiczną. Pierwszy rok jakoś przeżyłam ,chodziłam jak cień po uczelni ale jakoś się udało . Potem nadszedł moment że musiałam odbyć praktyki w szkole.i to było dla mnie mega stresem.do tego stopnia że zrezygnowałam ze studiów. Zaczęłam potem leczenie u psychiatry i psychologa. I zdecydowanie psychiatra mi odradzała kierunki pedagogiczne,bo one mogę w takich osobach jak my,tylko pogarszać nasz stan.bo dzieci czy młodzież wiadomo jakie są.Jak tylko zauważą że nauczyciel jest niepewny siebie to od razu wchodzą na głowę...