Fobia społeczna

nervosa · Wiek: 22 Dołączyła: 23 Kwi 2010 Posty: 479

Posty zostały wydzielone z innego tematu
// Admin

U mnie psychiatra wywnioskował, że mam osobowość asteniczną.

Cytat:

Osobowość asteniczna jest pojęciem zbliżonym do pojęcia osobowości unikającej. Cechuje się jednak bardziej o jednostki skłonne do wątpliwości i wahań, którym trudno przychodzi podjęcie jakiejkolwiek decyzji. Niewielka jest dynamika życiowa (aktywność ukierunkowana na zewnątrz). Łączy się to z niepewnością i nieśmiałością w kontaktach społecznych, przy jednoczesnym pragnieniu bliskości. Osoby takie skłonne są do introspekcji, mają bogate zainteresowania intelektualne i estetyczne, są wrażliwe i empatyczne; samoocena jest na ogół zaniżona, chociaż odnoszą duże sukcesy w dziedzinach nie wymagających przedsiębiorczości i walki konkurencyjnej.

W sumie to się nawet z tym zgodzę i stwierdzam, że pasuje wszystko tu do mnie.

liaa

Chyba mam osobowośc unikającą. :-|

Asia84 · Dołączyła: 20 Kwi 2010 Posty: 35

Ja ma chyba tez osobowosc asteniczna...

Mizore · Wiek: 20 Dołączyła: 21 Gru 2009 Posty: 78

Chyba nikt się nie obrazi jak odświeżę temat?
Bo już nie mam pojęcia gdzie to napisać, a osobnego tematu nie chcę zakładać (jakoś tak mam, że nie lubię zaśmiecać for ._.').

Chciałam tylko pokrótce opisać swoją sytuację/swoje odczucia, które ostatnio się bardzo nasilają, a może to jest oznaką posiadania tego typu osobowości(?)

Bo chodzi o to, że unikam spotkań towarzyskich już od (no co będę mówić) dawna. Początkowo mi to tak nie przeszkadzało, ale od jakiegoś czasu jest trochę inaczej. Chciałabym spotykać się z ludźmi, ale... jednocześnie nie chcę tego robić.
Jak sobie wyobrażam takie spotkanie, to myślę, że fajnie byłoby poznać nowych ludzi, wychodzić gdzieś razem i rozmawiać itd, po czym po chwili myślę, że to byłaby męczarnia, bo rozmawianie z ludźmi (zwłaszcza tymi, z którymi nie jestem wystarczająco blisko, których nie znam dobrze) ogromnie mnie męczy. Potem myślę, że mogliby zechcieć znowu gdzieś ze mną iść i by mnie wyciągali gdzieś co chwila - taka wizja tym bardziej mnie zniechęca, bo ja lubię sobie posiedzieć czasem w domu, poczytać coś, pooglądać lub pograć w jakąś grę czy cokolwiek. Nie lubię, gdy ktoś zakłóca mi spokój, w którym mi tak dobrze.
A z drugiej strony tak bym chciała mieć garstkę znajomych, z którymi mogłabym się wybrać gdziekolwiek i robić cokolwiek, bo czuję się samotna. A ta samotność mnie dręczy. Zwłaszcza gdy myślę o tym, że poniekąd marnuje cenne lata życia.

I ostatecznie nie wiem czego chcę i nie wiem jak się z tym uporać.
U psychologa nie byłam, bo jakoś nie mogę się nigdy zmotywować. Zresztą nie wiem czy trafiłby się jakiś, któremu mogłabym zaufać i który nie uznałby moich problemów z błahostkę. A o wizycie u takiego lekarza myślę od może 3 lat - jak widać na myśleniu się skończyło.
Co gorsza, niedługo trzeba będzie wybrać się na studia i nie wiem jak sobie poradzę z poznaniem nowych ludzi, skoro nigdy nie wychodzę (zazwyczaj) z inicjatywą poznania kogoś i siedzę cicho jak jakaś kłoda.

Czy to jest może typ osobowości unikającej? :?:

Czy może powinnam udać się do psychologa?

Może jednak powinnam założyć osobny temat? A może nie?
W każdym razie jak w złym miejscu założyłam, to proszę to przenieść.

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

A ja mam potrzebę posiadania opiekuna i przewodnika

Aikila

Mizore - kolejny Twój post pod którym mogą się podpisać rękami i nogami. Moja sytuacja jest IDENTYCZNA, a Ty ją ładnie ubrałaś w słowa. ;-)

Co do mnie, po wielu próbach odszyfrowania tego, co mi jest, myślę że wynika to z połączenia fobii z introwertyzmem - bo z całą pewnością nie mogę siebie określić mianem ekstrawertyka. Chcę kontaktów z ludźmi, ale nie potrafię ich nawiązać - jak już mi się udaje udać na jakieś spotkanie towarzyskie, bardzo szybko mam ochotę już sobie z niego pójść do mojego azylu aka pokoju. Chore..

Mizore · Wiek: 20 Dołączyła: 21 Gru 2009 Posty: 78

Aikila - kolejny? ^^
Ja zazwyczaj nie umiem ubierać czegoś ładnie w słowa - zawsze zaplątuje się w tym, co myślę i piszę/mówię.
Widzę, że nie ja jedna mam ten problem.
I jak tu poradzić sobie z takim czymś. To jest niesamowicie irytujące :-|

Anita1055 · Dołączyła: 15 Maj 2011 Posty: 290 Skąd: Podlaskie

@ Misore, Aikila również mam podobnie (albo raczej mi się tak wydaje :-)

). Mimo iż chcę spotkac się z ludźmi, miec przyjaciół jak inni, to chyba nie potrafiłabym z nimi rozmawiac " o niczym". Bałabym się, że będą na mnie patrzec i oceniac. Rozmawiając z innymi czasem mam dośc i wolałabym siedziec sama w swoim pokoju. A więc siedzę.... i siedzę :lol:

wacki323

Przez przypadek natrafiłem na ten temat i chyba wiem co mi jest. Argumentem za tym zaburzeniem osobowości jest to, że spędzam dużo czasu na analizowaniu mojego stanu psychicznego i nie mogę się zdecydować jakie są objawy rzeczywiste, a które wymyśliłem.
@ Misore co do wizyty u psychologa to polecam. Uczęszczałem do 3 (koleje losu są nieprzewidywalne, szczególnie u ludzi niezdecydowanych) i każdą panią psycholog wspominam miło. Są to osoby które CHCĄ pomóc i którym można zaufać. Oczywiście nie obchodziły się ze mną jak z porcelaną i na początku mi to przeszkadzało, ale wyszło to na dobre. Podejmij decyzję, idź do psychologa :-)

ja zaryzykowałem i nie żałuje.
Co do moich objawów:
- jednocześnie czegoś chcę i boję się tego np: jak piszę do kolegi czy by się nie spotkał to mam nadzieję, że nie da rady. Jak tak jest to odczuwam ulgę, lęk opada.
- chciałbym mieć w życiu autorytet. Osobę, która by mnie prowadziła, mówiła mi jak mam żyć. Najlepiej, żebym nie musiał niczego decydować. Z drugiej strony, gdy taką osobę znajdę to się jej boję, staram się odrzucić autorytet, mam negatywne myśli na temat tej osoby.
- Jak mówię to nie mogę się zdecydować jakich słów użyć, czasem zmieniam zdanie w ostatniej chwili przez co się motam w tym co mówię, denerwuję się. Co za tym idzie boję się rozmawiać z innymi a to prowadzi do fobii społecznej.
- Gdy coś robie, gdzieś jestem to czasem nie mogę się zdecydować na co zwrócić uwagę.
To tylko część moich objawów. Pasują jak ulał do osobowości astenicznej. Jak znowu powiem psycholożce, że wiem co mi jest to chyba sama zeświruje :-P

liaa

Tez lubię spokój, sama sobie coś porobic,poczytac, rysowac, ale też bardzo czuję, że musze i chce sie z kimś spotykac, wychodzic np do kina czy gdzieś. Towarzystwo kilku osób już mnie męczy, ale jedna przyjaciółka by wystarczyła. Choc grupka znajomych też mogłaby byc, ale pod warunkiem, że czułabym się dobrze, a to mało prwdopodobne.

wacki323 ->> rownież bardzo trudno mi cokolwiek podjąc, nieraz wolałabym żeby ktoś za mnie zadecydował. Zawsze jestem strasznie niezdecydowana i niepewna co do jakieś decyzji. :-?

wacki323

liaa a co robisz w takich sytuacjach? pytasz kogoś o radę? Czy starasz się sama zdecydować? Ja mam tak, że robiłem tak jak inni mi mówili, a potem tego żałowałem. W sumie teraz nie ufam radom innych.

Inny96 · Wiek: 16 Dołączył: 27 Kwi 2011 Posty: 150 Skąd: Wyrzysk

nothing · Wiek: 21 Dołączyła: 23 Maj 2011 Posty: 20

Właśnie niespodziewanie dowiaduję się, że mam osobowość asteniczną. :shock:

Absolutnie i kompletnie utożsamiam się z wszystkimi osobami w tym temacie Mizore - lepiej bym swojego toku myślenia o spotkaniach towarzyskich i posiadaniu znajomych nie ujęła.
Właściwie to potraciłam ważne osoby, mogące zostać moimi przyjaciółmi na dobre, przez swoje uniki, odbierane za ignorancję :-/

ja po prostu nie chce się narzucać, obawiam się, że męczę innych, że będzie komuś źle w moim towarzystwie, bałam się, że zabiorą mi moją samotną przestrzeń, której tak bardzo potrzebuję... wszytko dokładnie analizowałam i rozważałam coraz bardziej, przez co traciłam poczucie dobrej zabawy i....w końcu zostałam sama i bardzo żałuję, zazdroszczę posiadaczom prawdziwych mocnych przyjaciół
Po prostu brak mi słów, tak jak się cieszę, że tu trafiłam i odnalazłam ludzi,którzy czuja podobnie, jednak wiem, że trzeba z tym walczyć... w chwilach kiedy już upoję sie marzeniami i samotnością do syta - brakuje mi materialnej, kochanej osoby, do której mozna by się przytulic :-(

liaa

stresol · Dołączył: 16 Maj 2011 Posty: 16