Fobia społeczna

frog

jak tak czytam na czym polega ta osobowosc to chyba nie jest jeszcze ze mną tak źle... bo w niskim stopniu mam niektóe obiawy a całą resztę nawet nie moge do niczego u siebie zaliczyć.
więc zostają mi fobie, kompleksy i jakieś drobizny powybierane z osobowości unikającej.

a mimo to jestem sama, przyjaciól też nie mam...
bo wiecznie uważam że jestem brzydka, a w towarzystwie nike mam nic specjalnego do powiedzenia.. więc po co cokolwiek robić skoro będe stała jak pajac ...

chudy2001

fobia fobią a osobowosc unikajaca to cos innego. niestety ja mam oba schorzenia ;[

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

Do mnie pasuje pszysciutko

drevash

U mnie to teraz tak losowo fruwa. Czasem się boję (fobia), czasem mi się totalnie nie chce (os. unikająca), czasem obie te rzeczy, a czasem żadna z nich

Oczywiście dążę do maksymalizacji ostatniego z wymienionych stanów... ale jest jak jest

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

Napisałeś, że czegoś nie robisz bo ci się nie chce i przypisałeś to osobowości unikającej. Ja zwykle jak czegoś nie robię to ze względu na strach i napięcie, a nie że mi się nie chce. No chyba, że sprzątanie...

delusion · Wiek: 23 Dołączyła: 02 Lip 2011 Posty: 38

Wydaje mi się, że bardziej niż fobię mam właśnie unikającą. Typowy strach odczuwam przed publicznymi wystąpieniami itp, a na codzien jest to raczej lekkie zdenerwowanie w niektórych sytuacjach.
Natomiast notorycznie unikam nowych stresujących sytuacji, spotykania znajomych inaczej niż przy okazji, kontaktu, rozmowy, mimo że chciałabym. Sama nie potrafię podejść nawet do znajomych, a jeśli ktoś podejdzie do mnie jest raczej ok. Czasem trudno mi uświadomić sobie dlaczego unikam danej sytuacji. Pewne zachowania są po prostu dla mnie nie wykonalne mimo, że wcale nie czuję typowego strachu, a raczej jakąś słabość nie do przezwyciężenia.

hiawatha

To ja chyba cierpię na osobowość unikającą bo mam dokładnie tak jak pisze delusion. Z kolegami znam się dobrze, ale tylko wtedy jak naturalnie przebywają wokół mnie, np na uczelni. Poza uczelnią już się nie da z różnych powodów, sam dokładnie nie wiem jakich. Być może nie chcę zawracać im głowy, albo coś. Natomiast jak dawni koledzy oferują spotkanie w klubie to mam nie lada problem, tak jakby coś do mnie nie pasowało i zaczynam kombinować jak by tu się wykręcić. To coś nowego, nieznanego mnie po prostu odstrasza, tym bardziej, że takie spotkanie jest bardzo towarzyskie a ja się czuję mało pewnie w tej materii. Ostatecznie mnie nie ma na spotkaniu a później się smucę, że ja nie potrafię i znowu zawaliłem.

Jeszcze dodam, że jak z koleżanką przechodziłem się po mieście to miałem jakieś dziwne uczucie całkowicie obcej sytuacji. Pomyślałem sobie, że jak spotkam jakiego kolegę a ten nie będzie jej znał to zapadnę się pod ziemię, a co najmniej nie będę wiedział co powiedzieć. Taki stres mi towarzyszył każdego razu, aż w końcu dla spokoju ducha przestałem się spotykać..

wacki323

drevash

Dziwaduo, może rozwinę o co mi chodzi. Po prostu przez wiele lat unikania niektórych sytuacji z lęku, pojawiła się u mnie automatyczna niechęć do nich. Żeby nie czuć do siebie aż tak wielkiej niechęci, wmówiłem sobie, że "nie chcę, to głupie, nudne, ...". W tej chwili bywa tak, że nawet gdy czegoś już nie bardzo się boję, przybywa stary nawyk i wmawia mi, że czegoś "nie chcę, że to głupie, nudne, ...". I w rezultacie całkiem często ten nawyk wygrywa :-/

Ja właśnie takie coś rozumiem jako "osobowość unikająca".