Fobia społeczna

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

zdarza(ło) wam się w szkole rezygnować z udziału w konkursach, unikać odpowiadania mimo że czuliście się w czymś dobrzy, mieliście talent itp? Albo rezygnować z kłócenia się z nauczycielem gdy uważaliście, że zaniżył ocenę? W podstawówce jakoś miałem więcej odwagi bo nie byłem sam w klasie, miałem paczkę, ale od liceum byłem zwinięty jak gąsienica. Myślę że taki stan powodował dodatkowe kłopoty bo stałem się ofiarą klasowych prześladowców

drevash

ja z lęku w ogóle nie chciałem chodzić na konkursy, choć byłem dobry z matmy :-x

chodziłem dopóki rodzice cisnęli (okupiłem to niemałym stresem :roll:

). Wreszcie po podstawówce odczepili się i wreszcie miałem święty spokój.
A już pod koniec liceum poprawiło mi się na tyle, że z własnej woli poszedłem na kilka :-))

TMK · Dołączył: 22 Mar 2011 Posty: 121

Kiedyś odmówiłem udziału w turnieju piłkarskim bo na trybunach miało zasiadać kilkaset osób z naszej szkoły (a grać powiem nieskromnie potrafiłem).

Anita1055 · Dołączyła: 15 Maj 2011 Posty: 290 Skąd: Podlaskie

Raz zrezygnowałam z turnieju unihokeja po tym jak usłyszałam ile osób będzie oglądac rozgrywki. :lol:

Dziwaduo · Dołączył: 11 Maj 2011 Posty: 188 Skąd: Przejdź do mapy

Ja zapomniałem dodać, że na zawodach raz specjanie zająłem 4te miejsce, chociaż ciągłem długo na 3cim. Nie chciałem stać na podium, żeby się na mnie nie gapili. Nic by i tak to mi nie dało, ogólnie na zawody ( bieg na 1000m) poszedłem tylko po to, żeby być zwolnionym ze sprawdzianu z matmy

Aikila

zamul22 · Wiek: 24 Dołączył: 27 Sty 2010 Posty: 390

Ja czesto jak mnie wyczytywali do odpowiedzi to mowilem ze jestem nieprzygotowany i dostawalem 1 pomimo ze czesto duzo pamietalem z poprzednich lekcji. Wogole to szkolnictwo jest załosne, nauczyciele maja gdzies uczniow, nikogo to nie obchodzilo ze z prac pisemnych mialem dobre oceny a z odpowiedzi same 1.

husky

Nie raz i nie dwa nie zgłosiłam się do odpowiedzi, chociaż znałam odpowiedź. Nauczyciele zapewne sądzili, że na sprawdzianach dobrze ściągam :roll:

Mili · Dołączyła: 05 Maj 2010 Posty: 316

Odpowiedź ustna była czymś koszmarnym. Jak nauczyciel wołał do siebie,to jeszcze pół biedy,ale na środku klasy...perspektywa mówienia przy tylu osobach była znacznie gorsza od strachu przed słabą oceną. Nienawidziłam matematyki w dużym stopniu za to,że w ciągu lekcji brała dużo osób do tablicy. Bardzo się cieszę,że zostały mi tylko studia, gim i lo należą do wspomnień.

VAT · Wiek: 20 Dołączył: 28 Gru 2009 Posty: 18

Ja to nawet w necie rezygnuję z walki. Niedawno w jednej grze dostałem bana za coś, czego nie zrobiłem. Nie miałem jednak odwagi aby się odwołać u GM-a i próbować odzyskać konto.

Sater

Dla mnie odpowiedź ustna to była masakra w szkole. Dochodziło do takich sytuacji że domyslając się odpowiedzi nie wypowiadałem jej bojąc się ze jest błędna. To samo tyczyło się aktywnosci na zajeciach. Co do konkursów, brałem udział w wielu, z naprawde różnych przedmiotów, "rezygnowałem" z sukcesu już w momencie ogłoszenia nominacji do jakiś, nie uczyłem się i mialem miejsca w środku stawki.
Raz pojechalismy na turniej "wojskowy" (tor przeszkód, strzelanie, rzucanie granatami), nie biegłem na torze przeszkód choc wiedziałem że beze mnie nie dadzą rady zająć dobrego miejsca w tej konkurencji, bo się bałem że jak się pomyle wróce na siebie uwage.
Wobec tego paradoksalne wydaje się że prowadziłem akademie w szkole, i to nie raz czy dwa

Matthias · Wiek: 22 Dołączył: 26 Gru 2010 Posty: 575 Skąd: Kraków

Odpowiedź ustna w szkole to była masakra... No, ale jak już mnie brano, to cóż trzeba było stawić czoło. Wiadomo, że nigdy nie szło mi na środku sali tak dobrze jak na testach pisemnych, ale zawsze jak mnie wyczytali podchodziłem do tego w ten sposób: "nie jestem idiotą, coś tam umiem, spróbuję, może coś uda się sensownego powiedzieć i dostanę przynajmniej tą 3, przy sprzyjających wiatrach

" A więc nie rezygnowałem z odpowiedzi ustnych jak już byłem na środku, to przeważnie jakoś się udawało. Poza tym iść do odpowiedzi i zająć czas jest sensowniejsze, niż od razu odpuścić. Zawsze nasza odpowiedź zajmie parę minut i albo nikt więcej nie będzie już pytany, albo mniej osób. Z odpowiedzi zrezygnowałem tylko raz, na polskim, ale tu akurat wszyscy rezygnowali i mówili, że chcą 1, bo przy tej nauczycielce, nawet mocno się produkując ciężko było dostać dopa, tak więc nikt nie widział, sensu próbować. W szkole zdarzało mi się też celowo gorzej napisać sprawdzian by... nie mieć wahającej się oceny na koniec semestru bądź roku, bo to wiązałoby się z pytaniem na środku klasy. Oczywiście przy językach, też zawsze na testach sprawdzających poziom, specjalnie pisałem tak, by nie było super, bo korzystniejsze było być w słabszej grupie. O oceny nigdy się z nauczycielami nie kłóciłem. Zawsze wychodziłem z założenia, że mam takie jakie mam i to co wychodzi na koniec to wychodzi, nie znosiłem jak ktoś szedł i wręcz błagał o podniesienie stopnia, albo mówił, że może odpowiadać, choć za cholerę nie wychodziła mu wyższa ocena.

W sporcie jestem okropnie zadziorny i nie ma szans by celowo przegrać. Często nie okazywałem żadnych emocji, zdarzało się, że spalałem się psychicznie (rozgrywki międzyszkolne), ale nigdy celowo nie przegrywałem, zawsze dawałem z siebie maksa.

Lilly · Wiek: 26 Dołączyła: 09 Gru 2011 Posty: 66

Ja w gimnazjum zglaszałam się do odpowiedzi nie byl to dla mnie dyskomfort. Problem zacząl się w ostatniej klasie gdy bylam kozlem ofiarnym. Wówczas starałam się nie zwracac na siebie uwagi. Wiedziałam, że takie tlumienie w sobie energii doprowadzi mnie do czegos złego i doprowadzilo autentycznie do poglębiania się lękow i w ostateczności do choroby wlącznie z unikaniem bliskich kontaktów z innymi z obawy przed wysmianiem, odrzuceniem. Chciałabym być dziennikarką albo lekarzem ale wiem, że narazie nici z tego...A cos przecież muszę robic więc pojdę do podrzędnej pracy raczej.

Nefretete · Dołączyła: 06 Lis 2011 Posty: 104 Skąd: wrocław

Nigdy nie potrafiłam bronić swojego zdania, poglądów. Nawet gdy wiedziałam, ze mówię prawdę a inni sie mylą odpuszczałam. Nigdy tez nie umiałąm sie niczym chwalić. Nie miałam w sobie tyle odwagi by zgłosic sie np do jakiegoś konkursu z tematu który mnie np interesowal. Nawet teraz na studiach jak juz muszę zaliczać cos czasem ustnie to chocbym nie wiem ile umiała i jak bardzo znała temat przy odpowiedzi jestem tak bardzo nie pewna siebie ze mnie oblewają. Bo "pani nie jest o tym przekonana" Gdy sie stersuje nie umiem zapanować nad glosem i mówię tak cicho i drżąco jak przestarszone dziecko.

frog

ja pamietam etap w życiu szkolnym kiedy stawałam do przymusowych zawodów np. na W-F. bardzo się od tego bronilam. to wywyolywało we mnie największy lęk. nie potrafie rywalizować. przeraża mnie to. do odpowiedzi się malo kiedy sama zglaszałam - za duży strach przed porażką. bo kto wie czy się nie pomyle. z resztą nigdy nie chcialam wiedzieć więcej na jakiś temat chyba ze prywatnie w celach mojego hobby. a tak unikalam. pamietam pierwsze zawody w swoim życiu, poszlam i gralam w drużynie 10 osobowej przeciw 10 innym drużynom z calej szkoly. ludzie się przyglądali a my pokonywaliśmy konkurencje. Na koniec poczulam się bardzo upokorzona tym jak nas potraktowali przydzielajac nagrody. od tej chwili mialam jakiś uraz. widzialam ze moje wysiłki są na daremne. śmiali nam się w twarz nawet ci ktorzy to organizowali. dlatego rywalizacji mówię NIE!! wole coś co nie robi się na czas . wyścig szczurow mnie przeraża... dlatego ciężko jako tako jest się obracac w świecie gdzie trzeba się pchać na sile by coś mnieć.