Fobia społeczna

Pstryk19 · Wiek: 19 Dołączył: 16 Sty 2012 Posty: 12 Skąd: łódź

ja na przykład wsród swoich znajomych jestem postrzegany jako bardzo wyluzowany mający wszystko w dupie ale mam problem z obcymi osobami którzy pewnie nawet nie zwracają na mne uwagi a czuje jak by sie gapili i cały czas obgadywali i wysmiewali

skejciara · Wiek: 20 Dołączyła: 21 Cze 2010 Posty: 90

Kiedyś zrażałam nieświadomie. Teraz próbuje tego nie robić, ale nie zawsze się udaje..
Cóż.. kiedyś ktoś wyciągał do mnie rękę, zagadywał, nigdy nie potrafiłam tego wykorzystać..
ehh. gdybym mogła cofnąć czas.. bo jaki sens ma zagadywać do kogoś, kto nie odpowiada..
Na dowód powiem, że kiedyś miałam kolegów, teraz myślę, że mnie serio lubili, a ja.. myślałam ciągle, ze ktoś mnie nie lubi.. zmarnowałam szanse.. dziś wszyscy się już nie znamy, choć się czasem mijamy na ulicy.. jakbyśmy się nigdy widzieli.

Ciężko teraz coś odbudować..

michu18x · Wiek: 18 Dołączył: 04 Mar 2011 Posty: 153 Skąd: Łódź

Skejciara spokojnie, nie żałuj, nie rozpamiętuj przeszlosci niewiadomo jak boleśnie, nie mów sobie, że coś już zawaliłaś bezpowrotnie. To nie prawda. Wiesz, na pewno, gdybyś tak nagle pozbyla się fobii, i zagadala do kazdej z tych osob z pewnością w trymiga uzyskala bys na nowo przyjaciół. Nie myśl, że wkopalaś się teraz tak bardzo, że strasznie trudno z tego wyjść, bo to nie prawda. Fobia spoleczna - oto jest Twoj problem, gdy go pokonasz wszystkie te niby problematyczne sytacje i utracone szanse rozwieją się natychmiast

michu18x · Wiek: 18 Dołączył: 04 Mar 2011 Posty: 153 Skąd: Łódź

Heh to jest niemożliwe żeby się nie dało ;P Poważnie. Jest wielu ludzi, którym udał się wyjść z fobii społecznej, a teraz żyją ciesząc się bardziej każdym dniem bez fobii niż osoby, które jej nigdy nie doświadczyły

skejciara · Wiek: 20 Dołączyła: 21 Cze 2010 Posty: 90

Mi się wydaję, że niektórych rzeczy już nie da się odbudować.. Taak, trzeba w końcu zapomnieć i ruszyć do przodu. Wspominam podstawówkę, a już przecież skończyłam liceum...

Ostatnio natrafiłam na to:

http://roamer.jogger.pl/2...olife-i-skutki/

I w 100 % się z tym zgadzam. Widzę na własnym przykładzie.

michu18x · Wiek: 18 Dołączył: 04 Mar 2011 Posty: 153 Skąd: Łódź

E tam to zupełna głupota, dlaczego ludzie mieliby nie chciec spowrotem nawiązać z tobą kontaktu gdybyś dajmy na to zmieniła się o 180 stopni? Pewnie są rzeczy, których nie można odbudować, ale ta z pewnością do nich nie należy, ona jest poprostu trudna. Możesz skupić się na próbowaniu naprawieniu tego co może zepsulas i postarac sie nawiązac kontakt z tymi danymi osobami, lub nie, ja osobiście uważam, że zamiast tego twoim głównym celem musi być po pierwsze pokonanie fobii spolecznej. Ten problem rodzi inne, więc to jego trzeba wyeliminować

Matthias · Wiek: 22 Dołączył: 26 Gru 2010 Posty: 575 Skąd: Kraków

Hmm czy zrażam do siebie ludzi? I tak, i nie

Wszystko zależy od mojego nastroju. Według mnie jest to tak jak gdzieś kiedyś przeczytałem, czyli jeśli wibrujesz pozytywnie (czytaj pozytywny nastrój), to przyciągasz ludzi i zdarzenia o takich samych wibracjach, jak jesteś negatywnie nastawiony, to przyciągasz to samo (czy jakoś tak to szło, ogólnie wiadomo o co biega

). W czwartek byłem baaaardzo pozytywnie nastawiony, miałem dobry humor i wydawało mi się, że sporo ludzi się do mnie uśmiecha, i czułem od nich jakąś sympatię, mimo, że nie zamieniliśmy słowa

A może to tylko moje wyobrażenie? Nawet jeśli tak, to co z tego? Mógłbym sobie wyobrazić, że się ze mnie śmieją, tylko co to by dało? Nic. Wolę wersję pierwszą, i poprawiać sobie humor, niż się zadręczać i wpadać w depresję, a prawda jest taka, że i tak nie dowiem się co innym ludziom siedzi w głowie, tak więc jak mam wybierać, wybieram opcję bardziej optymistyczną

delusive · Dołączyła: 21 Sty 2012 Posty: 12

Zrażałam przez lwią część swojego życia. Raczej nieświadomie, w jakiś naturalny obronny sposób, bo w wieku np. 12 lat nie zastanawiałam, jak należy się zachowywać pośród rówieśników, co muszę sobą prezentować, z czym się hamować. Natomiast dzisiaj – cóż, staram się działać po prostu pragmatycznie, nie wiem inaczej, jak to określić. Są pewne rzeczy, zachowania, osoby, do których się nie przełamię (przynajmniej na chwilę obecną), ale wychodzę z założenia, że i tak już wystarczająco, jak na tyle lat, ile żyję, skomplikowałam sobie życie i kontakty z ludźmi, że jeszcze chwila i nie wytrzymam stanu psychicznego, w jaki mnie to wpędza. A ponieważ jestem już trochę bardziej świadoma siebie, pewnych mechanizmów społecznych i elementarnych zasad - bo wcześniej nawet tego mi brakowało - rządzących relacjami międzyludzkimi, staram się postępować tak, żeby działać na swoją korzyść, utrzymywać z ludźmi dobre stosunki, niekoniecznie w zgodzie z samą sobą.

brunet · Dołączył: 21 Wrz 2011 Posty: 485

zrażam , ale tych co nie zasługuja na to, żeby mieli mnie za przyjaciela/kolegę

VV · Wiek: 16 Dołączył: 15 Sty 2012 Posty: 184 Skąd: Opole

Nie wiem jak ja to robię, ale ludzie mnie nie zauważają. Jak np. Siedzę na ławce z kilkoma osobami w korytarzu szkolnym, to oni gadają między sobą, a mnie traktują jak powietrze. Jeśli sam zagadam (a to się raczej nie zdarza) to krótko odpowiadają i dalej wracają do skutecznego ignorowania mnie. :-?

asior34 · Dołączył: 19 Lis 2011 Posty: 173

Właściwie to nie, ale ostatnio tak.

Po prostu leje na wszystko ciepłym moczem, w tym na ludzi. Nie próbuję się podporządkować, zaimponować, pomóc... po prostu odcinam się od wszystkich i na pewno tym do siebie ludzi zrażam.

Długowłosy

Głównie gdy jestem pijany. Ostatnio tak mam, nie wiem dlaczego zrobiłem się taki wredny. Zauważyłem, że w miarę pozbywania się nieśmiałości i blokad wychodzi moja prawdziwa natura która wcale mi się nie podoba. Dla przykładu ostatnia impreza, koleżanka z którą dobrze się dogaduje chce mi się zwierzyć, że tam gadała z byłym na skype moja odpowiedź "ale skończ bo mnie to nie interesuje" w połowie wywodu, no tyle dobrze, że nie wzięła tego tak bardzo do siebie tak myślę. W sumie podoba mi się, więc żeby CZASAMI nie miała możliwości mnie polubić staram się ją jak najdalej odepchnąć, zawsze tak mam. na co dzień nie wiem, mam znajomych więc pewnie nie aż tak bardzo.

michu18x · Wiek: 18 Dołączył: 04 Mar 2011 Posty: 153 Skąd: Łódź

Długowłosy nie mogę uwierzyć, że podałeś w swoim opisie linki do facebooka, nk... ;O Nigdy bym się na takie coś nie zdobył.
Nie boisz się utraty anonimowości?

Długowłosy

Wiesz co, olewam to. Jeżeli ktoś ze znajomych mnie tu znajdzie to mogę sobie z nim pogadać o tym forum, zresztą jeżeli już to z jakiegoś powodu się tu znalazł, więc nie boję się ośmieszenia, zresztą nie mam powodu. Nie mam też przesadnie niczego do ukrycia. Dla obcych nadal pozostanę obcy tak czy siak, najwyżej jeżeli ktoś jest ciekaw może sobie zobaczyć jak wyglądam.

taalvikki · Dołączyła: 14 Lut 2012 Posty: 26 Skąd: Warszawa

Co do zrażania ludzi. Ogólnie o ludziach najlepszego zdania nie mam, zrażam więc ich nieraz całkiem świadomie i wtedy mam spokój. A najbardziej zrażam tych, którzy w jakiś sposób, nawet całkiem miły i przyjazny, próbują mnie zmienić. Takim ludziom dziękuję i wcale nie żałuję, że ich zrażam, bo nie zasługują one na kontakt z kimś takim jak ja. Natomiast gdy trafi się ktoś, kto zasługuje. Hmm, wtedy zrażam pewnie nieświadomie. Ale jeżeli dana osoba rzeczywiście i na 100% zasługuje na znajomość ze mną, to na pewno zaakceptuje też to, że ją nieświadomie zrażam.