Fobia społeczna

naari · Wiek: 17 Dołączyła: 18 Mar 2011 Posty: 21 Skąd: Warszawa i okolice

Znajomości internetowych mam/miałam sporo. Zwykle jednak szybko się rozpadały i tylko nieliczne z nich przetrwały. Z dwiema osobą mam kontakt od jakichś 4 lat, taki zupełnie luźny. Ostatnio poznałam pewnego chłopaka. Napisał do mnie na gadu, mówiąc, iż numer ma z tego forum. Naprawdę lubię z nim pisać, mieć kontakt, ale boję się, że to czyjś żart. Nieprawdopodobne wydaje mi się to, że akurat do mnie napisał i, że do tego nawet się dogadujemy. Nie mam w zwyczaju inwigilowania ludzi, więc tego się nie dowiem póki co. Mimo wszystko chciałabym się z nim kiedyś spotkać, choć pewnie znając moje szczęście, kontakt się urwie.

Jak poprzednicy, również nie potrafię jasno ocenić czyichś emocji zawartych w słowach pisanych. Wiadomo, internet nie jest idealnym miejscem do kontaktowania się. Zawsze może pozostać wiele niejasności... To taki półśrodek, choć dla mnie bardzo wygodny.

Soledad · Wiek: 23 Dołączyła: 13 Gru 2010 Posty: 550

ja już się nie nadaję do żadnych znajomości, nawet tych z neta :roll:

nie wiem co się ze mną stało. przeglądam archiwum gg sprzed roku i normalnie szok, jaka byłam elokwentna i błyskotliwa :shock:

jaki zasób słów, jakie poczucie humoru... a teraz dwóch zdań nie umiem sensownie ułożyć, nie umiem ubrać w słowa tego co chcę powiedzieć, yhh

jakoś to wszystko kiedyś inaczej było, gdy coś pisałam to nie musiałam się nad tym zastanawiać, słowa płynęły tak jakby "z serca" (zarówno dobre rzeczy jak i złe), gdzieś z wnętrza, bez przechodzenia przez cenzurę pt "czy na pewno chcę to napisać? a może lepiej będzie jak się zamknę?". nie roztrząsałam, nie analizowałam. co oczywiście doprowadziło do całej masy błędów, mówienia rzeczy których później żałowałam, które później obróciły się przeciwko mnie. mimo wszystko tak było lepiej, bez ciągłego myślenia które tak strasznie męczy.

zauważyłam że wszystkie moje internetowe znajomości (w sumie dość podobnie jak te w rl) kończą się po roku, max półtorej. jakaś magiczna bariera :roll:

hiawatha

Uciekło we mnie życie, nawet nie mam co pisać więc i nie ma znajomości.. :roll:

taalvikki · Dołączyła: 14 Lut 2012 Posty: 26 Skąd: Warszawa

Znajomości z neta są o tyle ciekawe, że potrafią jednocześnie trzymać przy życiu (bo dają złudne poczucie, że jednak potrafię się komunikować) i niszczyć (bo albo za bardzo się wczuwam albo ignoruję rozmówcę). Może dlatego, że są bardziej szczere. Przynajmniej u mnie tak jest, że więcej potrafię powiedzieć osobie nieznajomej niż powiedzmy koleżance ze studiów i tym samym traktuję takie dialogi poważniej.

Sama nigdy nie zaczynam rozmów, ale sporo osób pisze do mnie. Mówiąc szczerze z tych tłumów ludzi, które pisały, udało mi się wyłonić tylko kilka osób godnych zainteresowania. I jakoś zawsze okazywało się, że tymi interesującymi osobami byli ludzie z dość zaburzoną osobowością, tak jak ja z resztą. Lubię te dialogi, nie uciekam od nich, chociaż wiem, że skończą się one źle, niezależnie od tego, czy gadam z "normalną" osobą, czy z osobą zaburzoną.

Ogólnie wygląda to tak, że z "normalnymi" osobami dłużej rozmawiać nie umiem i potrafię ni stąd ni zowąd przestać się odzywać, bo mnie nudzą gadaniem o mało istotnych dla mnie kwestiach. Natomiast kiedy napotkam osobę podobną do mnie, z którą zaczynam się rozumieć.. Wtedy włączają mi się myśli typu "lepiej nie odpisuj, zakończ tę znajomość zanim tamta osoba zrobi to za ciebie" (co, biorąc pod uwagę fakt, że najczęściej wczuwam się w rozmowy z fobikami właśnie, jest całkiem prawdopodobne).
Zazwyczaj więc stosuję taktykę unikania i jest ona dość skuteczna - niestety ostatnio popełniłam błąd i pozwoliłam sobie jej nie użyć. Przekroczyłam granicę zaufania, otworzyłam się za bardzo i wtedy rozmówca zaczął ograniczać kontakt. Najgorsze jest to, że doskonale go rozumiem, bo sama tak robiłam, ale przez to, że za bardzo się otworzyłam, teraz mam ze sobą problem.
A już zupełnie ciekawe jest, że wcale nie zamierzam po tym totalnie zrezygnować ze znajomości w necie, choć może powinnam, by uniknąć takich akcji.

Tak więc moja teoria jest taka, że głębsze internetowe znajomości to ogromne ryzyko i może nawet objaw jakiejś autodestrukcji. Aczkolwiek bardzo przyjemnej

Natomiast pobieżne, krótkotrwałe znajomości mogą być pomocne - niestety nieraz trudno ocenić, jak potoczy się dalej krótka wymiana zdań.

McNulty · Wiek: 21 Dołączył: 01 Sty 2012 Posty: 141

Jakby tak się zastanowić to ciężej mi nawiązywać znajomości w necie, niż w normalnie.

asior34 · Dołączył: 19 Lis 2011 Posty: 173

Moje internetowe znajomości to nic ciekawego, oprócz jednej, która trwa od 2009 i ma się dobrze

Fajnie, móc z kimś o wszystkim pogadać.

jesuis · Dołączył: 28 Lis 2011 Posty: 338

Znajomości internetowe traktuję jako wstęp do czegoś więcej. Utrzymywanie takiej relacji w nieskończoność nie jest według mnie normalne, chyba że nasz współrozmówca odsiaduje dożywocie.

taalvikki · Dołączyła: 14 Lut 2012 Posty: 26 Skąd: Warszawa

Nie wiem, dlaczego miałoby być to nienormalne. Jeżeli porozumiewasz się z kimś na poziomie intelektualnym, wymieniasz poglądy itp to jest to całkiem naturalne. Przecież rozmawiając o fizyce kwantowej nie trzeba patrzeć sobie w oczy tudzież trzymać się za ręce. No chyba, że chodzi o jakieś inne relacje, związki emocjonalne, itp, a nie tylko "znajomość" - wtedy rzeczywiście poprzestawanie na necie nie ma większego sensu.

jesuis · Dołączył: 28 Lis 2011 Posty: 338

taalvikki · Dołączyła: 14 Lut 2012 Posty: 26 Skąd: Warszawa

Po pierwsze - nie każda rozmowa nabiera wystarczających rumieńców i nie każda musi ich nabierać. brak rumieńców nie dyskwalifikuje wg mnie trwania znajomości.

Po drugie - są sytuacje, kiedy nie do końca zaspokojona ciekawość wpływa bardzo inspirująco na rozwój znajomości. Poza tym nieraz bywa tak, że rumieńce znikają w momencie osobistego spotkania, dlatego czasem lepiej sobie je odpuścić