Fobia społeczna

TysonX · Wiek: 23 Dołączył: 25 Lip 2011 Posty: 276

Cześć !! Ostatnio oglądałem pewien program w telewizji na TLC, a program nazywał się 'małe zwierze, duży strach'. Program nakłonił mnie do założenia tematu.

Jak wszyscy wiemy fobia fobi nie jest równa, większość z nas ma inne stany lękowe, każdego z nas gnębi coś innego, mimo to wszyscy wiemy jak to nam komplikuję życie.

Co do programu o którym już wspomniałem. Przedewszystkim polecam każdemu go obejrzeć. Polega on na osobach, które boją się zwierząt, szczególnie małych zwierząt ... pająki, pszczoły, stonogi, różnego rodzaju robactwo itd. Z pewnością są tutaj osoby, które również mają fobie tego typu. Ja miałem fobie związaną z pająkami, ale na szczęście z wiekiem mi przeszło. Sposobem na fobie tych ludźi jest konfrontacja z tymi zwierzakami. Myślę, że przykład fobi zwierzęcej może być również przykładem innych fobi typu strach do ludźi itd. Ja osobiście szukałem innych rozwiązań niż konfrontacja ,uważałem że przełamanie się jest czymś zbyt dużym dla mnie, że poszukam jakieś terapi, czegoś co pozwoli mi tak naprawdę dalej tkwić w tym czym jestem. Afirmacje i inne rzeczy mówcie co chcecie, może niektórym pomagają, ale dla mnie to głupoty. Ten program uświadomił mi, że jedyne co mi może pomóc to kontakt z tym czego się obawiam. Osobą z programu pomaga jakaś tam babka, która ich motywuje i im pomaga, może dobrym rozwiązaniem jest opowiedzieć o problemie swojej najbliższej osobie, która nas trochę pociągnie do przodu i nie pozwoli sie wycofać w ostatecznych momentach. Ja od jutra mam zamiar stawić czoła strachowi, który mnie przytłacza. Zmierze się z sytuacjami, które mnie krępują, a są zwykłymi życiowymi sytuacjami z którymi większość ludźi nie ma problemu. Głupi program na który trafiłem przypadkiem, a tak mnie zmotywował ... coś niesamowitego.

A na konieć najmądrzejsze słowa jakie ostatnio przeczytałem

"Najgłębszym sekretem jest to, że życie nie polega na odkrywaniu,
ale na tworzeniu. Nie odkrywasz siebie, tylko tworzysz siebie.
W związku z tym nie staraj się dowiedzieć, kim jesteś.
Staraj się dowiedzieć, kim chcesz być!"
Neale Donald Walsch

Powodzenia w walce

BlankAvatar · Dołączył: 03 Lut 2011 Posty: 521

konfrontacja niby fajna, ale wszystko zalezy od tego jak bedziesz analizowal jej skutki

bo jesli bedziesz robil to zle, to dojdziesz do tych samych, fobicznych wnioskow

jakby wygladal ten bledny mechanizm:

mobilizacja do konfrontacji (moze nie bedzie tak zle) -> skok na gleboka wode -> wnioski: bylo okropnie, jestem fobikiem -> to samo x10 -> stale przekonanie, ze nie da sie wyjsc z fobii

zeby wyjsc z tego blednego kola trzeba:

1) zrozumiec fobie i zmienic w naszym umysle, to co utwierdza nas w fobicznych przekonaniach

2) konfrontowac sie ze strachem, ale stopniowo

timidus · Wiek: 24 Dołączył: 24 Lis 2011 Posty: 697

Widzę, że w dniu dzisiejszym "przełamywanie się" jest tematem nr jeden. Przeczytałem już kilka postów, ale dopiero z tym mogę się zgodzić w 100%.
A to dlatego, że również oglądam program, ale "Zaklinacza psów" na Nat-Geo. Sytuacja jest podobna: niezrównoważone psy, czasem agresywne, czasem strachliwe i ich właściciele: również strachliwi, niezdyscyplinowani, nagradzający ekscytację zwierzęcia, dający sobie wejść na głowę. Większość problemów sprowadza się do tego, że właściciel emanuje złą energią, jest zdenerwowany, wściekły albo boi się, co przekłada się na reakcję psa.
Jeżeli chodzi o osoby bojące się, to pomoc polega właśnie na konfrontacji z własnym strachem. Prowadzący (Cesar Millan) zaprasza takie osoby do swojej sfory, tj. pitbuli, rottweilerów, owczarków i in. psów przechodzących resocjalizację. Osoba cierpiąca na kynofobię na sam widok takiego stada blednie. Jednak, aby pokonać strach musi wejść między te rzekomo niebezpieczne psy. Jednak wszystko musi odbyć się według pewnych zasad: zero dotykania, mówienia, patrzenia (tak jak w tekście forumowej terapii – gdy osa zaczyna latać w pobliżu udawaj trupa). Ponadto w pobliżu znajduje się Cesar, który cały czas ma wszystko pod kontrolą, mówi co trzeba robić, jak się zachować. Nie wystarczy wrzucić strachliwego człowieka do sfory, bo wtedy będzie tragedia.
Przekładając to na przełamywanie fobii społecznej, tak jak mówią przedmówcy: potrzebujemy osoby-przewodnika, która by nam pomogła, skorygowała, powiedziała jak się zachować i w razie czego powstrzymała niebezpieczeństwo. No i trzeba też dobrać odpowiednie towarzystwo do ćwiczenia zachowań społecznych, żeby się nie sparzyć i nie zrezygnować za wcześnie (sfora Cesara jest przecież szkolona, a nie przypadkowa).

Faith

Hah, oglądałem to

typ dobry i cholernie mądry, ma dobre podejście, które najlepiej jest naśladować ob to się bardzo i to bardzo sprawdza w życiu codziennym. Nic tylko brać przykład.

neh · Dołączył: 12 Sty 2012 Posty: 4

potrzeba przewodnika, fachowej pomocy. Samemu nic nie zdziałamy. Jedyne co pomaga to wyobrazenie sobie danej sytuacji. Podchodzimy do grupki ludzi i zaczynamy rozmowe. Przewidujamy o co moga nas zapytac. Wyobrazamy sobie ta sytuacje z boku. Mi takie myslenie pomaga ale na krotko. Samokontrola przy fobi jest praktycznie niemozliwa. Bum i czar pryska, pojawia sie panika.

------------------------

pomaga tez rozmowa z dziecmi wiek ok 8 lat. Czujemy sie przy nich madrzejsi, pewniejsi.

//posty scalone

TysonX · Wiek: 23 Dołączył: 25 Lip 2011 Posty: 276

Cytat:

zeby wyjsc z tego blednego kola trzeba:

1) zrozumiec fobie i zmienic w naszym umysle, to co utwierdza nas w fobicznych przekonaniach

2) konfrontowac sie ze strachem, ale stopniowo
_________________

1 Zgadzam się

2 Również się zgadzam, ale to zależy kto z czym ma problem, ja np mam problem z rozmową, ze zmuszeniem się do spotkania. To co ja mam w tym wypadku robić stoponiowo ? Trzeba poprostu sie spotykać, starać się nie patrzeć na efekty, a nawet jak sie zrobi z siebie barana, to iść dalej i to olać. Ja mam zamiar tak właśnie zrobić.

Cytat:

Samemu nic nie zdziałamy. Jedyne co pomaga to wyobrazenie sobie danej sytuacji. Podchodzimy do grupki ludzi i zaczynamy rozmowe. Przewidujamy o co moga nas zapytac. Wyobrazamy sobie ta sytuacje z boku.

To zależy o jakiej grupce ludźi mówisz. Jeśli nieznajomych to po cholere Ci kontakt z nimi, lepiej zacznij od pojedynczej osoby, jakieś dziewczyny, ewentualnie faceta jak Ci łatwiej. Tak samo mógłbyś zrobić z grupką 'znajomych' np w szkole, zacząć od kontaktu z jedną osobą, a ta osoba już Cie wciągnie w tą grupke ;p

trololo89 · Wiek: 22 Dołączył: 03 Paź 2011 Posty: 5401