Fobia społeczna

Urthon

Myślę, że wszyscy popełniamy gafy i przeżywamy tym podobne zdarzenia. Różnica między nieudacznikiem, a "normalnym" jest taka, że "normalny" się nie przejmuje i potrafi zachować się w taki sposób żeby inni nie uważali go za fujarę. Przez rozpamiętywanie różnych drobnych pierdół tracimy wiarę w siebie i nie dajemy sobie szans na sukces.

wacki323

Urthon dobrze gada ;-)

To narzekanie g. daje, wzięcie się za siebie to jedyna słuszna i prawdziwa rada jaką można dać "nieudacznikom". Coś co każdemu da kopa w d...:

http://www.youtube.com/wa...qg&feature=fvst

truthseeker · Wiek: 22 Dołączył: 22 Wrz 2009 Posty: 258

qwert90 · Dołączył: 08 Lip 2009 Posty: 109 Skąd: Gdańsk

@truthseeker: Kto ci takich rewelacji naopowiadał, że ludzie z fobia (de facto chorzy nie z własnej winy), są w oczach innych ludzi nieudacznikami?

truthseeker · Wiek: 22 Dołączył: 22 Wrz 2009 Posty: 258

Qwert90, większość ludzi nie ma nawet pojęcia co to jest fobia społeczna. Jak np. jakieś dziecko opuszcza zajęcia i nie radzi sobie w szkole z tego względu, to nauczyciele albo myślą, że wagaruje sobie od tak, albo, że po prostu nie radzi sobie z wymaganiami obecnej szkoły i powinno zostać przeniesione do jakiejś gorszej.

Ja akurat spotkałem w życiu niejedną osobę, dla której w ogóle choroby psychiczne to jakiś wymysł, uwaga, cytuję - "leniwych nierobów" - którym nie chce się znaleźć pracy i wolą żyć na zasiłku.

szara_myszka · Wiek: 18 Dołączyła: 06 Gru 2010 Posty: 75

Widzę, że dawno nikt w tym temacie się nie odzywał, to dobrze bo pewnie jest mniej osób z kompleksem nieudacznika

ja jednak czuję, że muszę napisać...
Dosłownie każdą rzecz potrafię w życiu spartolić...
Też jest mi ciężko cokolwiek ze sobą zrobić, również nie potrafię grać na wfie w gry zespołowe, bo zawsze cos zepsuję i potem inni mają tylko do mnie pretęsję, że przegrali m. in. przeze mnie, a ja po każdym takim zdarzeniu czuję się przybita i upokorzona... tym bardziej, że siedzę w ławce z osobą która z wf jest bardzo dobra i zawsze zbiera pochwały, aż jest mi potem ciężko z nia wracać do domu...
w te wakacje podjęłam się pracy wakacyjnej, myślałam że to już jakiś sukces, ale kiedy zaczęłam pracować, tylko utwierdziły się moje przekonania, że do niczego się nie nadaję

współpracownica zaczęła mnie wyzywać więc pracę zakończyłam tydzień wcześniej niz planowałam, bo nie mogłam tego wytrzymać (oczywiście wiąże się z tym wiele przepłakanych godzin po pracy),
w szkole nie mam się najlepiej, większość uważa mnie za kompletne zero i traktują mnie jak powietrze, myślałam, że jak pójdę do szkoły średniej to jakoś się to zmieni, no zmieniło się, ale na gorsze, nawet chciałam zrezygnować z tej szkoły, bo tak bardzo nienawidziłam tych ludzi i tego miejsca (w sumie nie wszystkich, znalazło by się kilka takich z którymi się kumpluję, ale to wszystko), cóż ze zmianą szkoły w kazdym razie nie wyszło...
moje wyniki w nauce znacznie się pogorszyły poprzez moją depresję... teraz ledwo ciągnę do kolejnej klasy, nie wyobrażam sobie matury wcale...
i jeszcze to cholerne prawo jazdy, jeżdżę całkiem dobrze, ale nie potrafię tego zdać, mój instruktor już też powoli przestaje wierzyć, ze mi się uda, a przez cały kurs powtarzał mi że na pewno zdam za pierwszym podejściem...
i ogólnie nie umiem sobie sama wielu rzeczy załatwić... zawsze muszę liczyć że ktoś się zlituje i podsunie mi chociaż pomysł co mam, z daną sprawą zrobić...
Nie mam chłopaka, zresztą nigdy go nie miałam i nie zdziwiłabym się bardzo gdyby tak pozostało...
a i jeszcze na dodatek jestem brzydka, niby staram się o siebie dbać, ale to nie pomaga, już powoli tracę motywację do tego, żeby się zmienić, bo tyle razy próbowałam i nic z tego nie wychodziło... więc LIPA

Tak wiem przydługawe i pewnie nikt tego nie przeczyta, ale musiałam to z siebie wyrzucić, ale najgorsze jest to, że wcale nie jest mi lżej
:cry:

VV · Wiek: 16 Dołączył: 15 Sty 2012 Posty: 184 Skąd: Opole

Marssel

ehh jak ja was bardzo dobrze rozumiem. Kompletne 0.

Dubstep · Dołączył: 17 Lis 2011 Posty: 114

Myślałem że to tylko ja jestem takim kompletnym nieudacznikiem. Wychodzi na to że każdego fobika to męczy

Kompletnie nic nie potrafie zrobić,wszystko partacze... Nie ważne jakbym się starał i tak nic z tego nie wychodzi. A jeśli nawet jakimś cudem to za chwile mój chwilowy sukces jest dominowany przez dłuuuuuugie pasmo porażek. To jest cholernie uciążliwe bo uniemożliwia mi nawet realizowania swojej pasji.. Pozostaje tylko siedzieć i płakać, ale ze względu na to że nigdy się nie zamierzam poddać to jeszcze dużooooo razy przyjdzie mi ponosić klęske.:( Co do gier zespołowych to wogle szkoda gadać.
Poziom mniej niż 0. Nie jest to tak że poprostu olewam. Mimo że mi nie idzie to próbuje coś wywalczyć ale moje starania idą na marne. Czasami nawet w domu sam ćwicze czy to serwy czy tam podania piłki strzały na bramke. Ale to nic mi nie pomaga.

zamul22 · Wiek: 24 Dołączył: 27 Sty 2010 Posty: 390

Zawsze mnie zastanawiało czy moje nieudacznictwo jest wywołane fobią czy fobia nieudacznictwem.

Dubstep · Dołączył: 17 Lis 2011 Posty: 114

Moim skromnym zdaniem nieudacznictwo spowodowane jest fobią. Pamiętam kiedyś jak nie miałem fobii. To rzadko kiedy ponosiłem porażki

No a teraz niestety troche inaczej to wygląda..

Borealis · Wiek: 16 Dołączył: 17 Gru 2011 Posty: 158 Skąd: Lublin

Moim największym marzeniem roku 2012 jest zdobyć dziewczynę. Moją największą obawą- zniszczyć to przez swoje nieogarnięcie i nieudacznictwo. Dobry Boże, jak gość który ma problem ze zdobyciem słomki do coli w McDonaldzie, gubi się we własnym mieście i nigdy nie chodzi do miejsc publicznych, może mieć dziewczynę? :roll:

A i tak ostatnimi czasy notuję duże postępy... Staram się walczyć z chronicznym nieogarnięciem. Nauczyłem się wreszcie mapy miasta oraz lokalizacji, i mnóstwo satysfakcji sprawia mi umiejętność skojarzenia jakiegoś charakterystycznego punktu z ulicą- wcześniej to był dramat, gdy gdzieś szliśmy klasowo i osoby z mojej klasy pochodzące spoza Lublina lepiej orientowały się przestrzennie niż rodowity Lublinianin. -,- Zaczynam też coraz lepiej poznawać tajniki transakcji sklepowych i załatwiania rzeczy praktycznych...

...ale i tak boję się że będzie kiedyś wstyd przy towarzystwie. Już to widzę: biedny Borealis nieporadnie stoi na środku jakiegoś klubu, a rówieśnicy patrzą się z politowaniem

Opcje są trzy. Pierwsza- wyleczę się z kompleksu. Druga- znajdę dziewkę również nieogarniętą :mrgreen:

lub akceptującą mój charakter. Trzecia: przed każdym wyjściem z dziewczyną będę histerycznie wpisywał w google "co się robi na randce"

Ehh, ja tu tak daleko w przyszłość wybiegam, a jestem właśnie w największej dupie emocjonalnej od listopada...

Dubstep · Dołączył: 17 Lis 2011 Posty: 114

haha jakbym czytał o sobie ;d tez mimo że mieszkam w tym samym mieści już przez 19 lat nie wiem gdzie co jest:P Życze ci powodzenia z dziewczyną. Mam nadzieje że ci się uda

zamul22 · Wiek: 24 Dołączył: 27 Sty 2010 Posty: 390

, ja też. Po 10 latach dopiero zaczynam kojarzyć podstawowe miejsca, ale nazw ulic i osiedli dalej nie znam

Zero · Wiek: 20 Dołączył: 22 Kwi 2012 Posty: 14

Nieudacznictwo ? hah ..tak to chyba powinni mnie rodzice nazwać..problem zaczyna się , że nie wierze we własne siły..w pracy to mi strasznie przeszkadza...jestem chłopakiem a nawet nie potrafię się obronić ( obecnie mam poważnie złamaną rękę z powodu pobicia i to przez osobę teoretycznie słabszą) ; mam 20 lat nigdy nie miałem dziewczyny , nigdy się nie całowałem..słabo zdałem maturę i nie poszedłem na studia..dla was mogą to być błache problemy , ale osobiscie jestem wrażliwą osobą i niestety moja niemoc zrobienia czegos w 100 % dobrze mnie przytlacza..