Kobito... Do psychologa nie idzie sie po to, żeby usłyszeć na co jestes chora;)
Pytan się nie boj, psycholog zawsze stara się byc delikatny:) Placzesz teraz, w domu, kiedy uzerasz sie z tym problemem w swojej glowie. Mysle, ze jak pojdziesz do psychologa, usiedziesz tam i zaczniecie rozmawiac (jak nie bedziesz mogla z siebie wydobyc zadnego slowa to nic sie nie martw, psycholog zacznie je z Ciebie wydobywac) i wszstko sie rozwinie, to nawet stawiam na to, ze obejdzie sie bez placzu... Ja sama, bylam u dwoch i u zadnego nie plakalam, mimo tego, ze sytuacja mnie tak psychicznie wykonczyla, bylam tak wypomowana i tak mialam "zrytą banię";), ze lezalam zakryta kołdrą pare miesiecy, ryczalam na okrągło i nic nie jadlam. Jak zrpozumialam, ze powinnam sobie pomoc, to po prostu wyszlam z domu prosto do centrum interwencji kryzysowej i tak jak weszlam, tak tam zostalam. Od pani dostalam książkę do rpzeczytania, a po wyjsciu czulam tylko slonce w sercu. Naprawdę tak bylo i uwierz, ze Ci to pomoze:)
Nieznana
Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134
Wysłany: Wto 18 Sie, 2009 15:12
Moze kiedyś mi się uda... ale musiałabym iść z kimś.
_________________ Prawdziwe pocieszenie jest wtedy,
gdy ktoś daje ci do zrozumienia:
możesz być taki, jaki jesteś.
Nieznana
Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134
Wysłany: Wto 18 Sie, 2009 15:13
Chciałabym,żeby też tak było jak w twoim przypadku Juka.
_________________ Prawdziwe pocieszenie jest wtedy,
gdy ktoś daje ci do zrozumienia:
możesz być taki, jaki jesteś.
spokojnie, na początku też się bałam. ja poszlam sama i sama wracalam. o mojej wizycie tam nikt nie wiedzial. i bylam z siebie podwojnie dumna, bo udalo mi sie wykonac cos, co wiedzialam, ze powinnam zrobic, a do tego mialam swiadomosc, ze sama wzielam wszytsko w swoje ręce:)
jesli Ci to zaproponowal juz sam z siebie, to pewnie wystarczy wprost zapytac: pojdziesz ze mną do psychologa?
Nieznana
Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134
Wysłany: Wto 18 Sie, 2009 19:29
No pewnie tak i wiem,że gdybym mu powiedziała to poszedłby ze mną zawsze,bo stoi za mna murem w każdej sytuacji.Tylko nie mam odwagi mu o tym powiedzieć.
_________________ Prawdziwe pocieszenie jest wtedy,
gdy ktoś daje ci do zrozumienia:
możesz być taki, jaki jesteś.
Wiem,jestem tego świadoma.Ale na razie nie jest najgorzej... jeszcze.Jesli już wyczerpią mi sie siły poprosze Go o to.
wg mnie poki wlasnie masz w sobie troche energii powinnas tam pojsc:) mysle, ze rozmowa da Ci jakis zapas sił i nakieruje Cie na odpowiednie myslenie:)
Nieznana
Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134
Wysłany: Sro 19 Sie, 2009 21:29
No mam nadzieję,że dam sobie z tym radę.Na razie będę liczyła na pomoc chłopaka.
_________________ Prawdziwe pocieszenie jest wtedy,
gdy ktoś daje ci do zrozumienia:
możesz być taki, jaki jesteś.
Nieznana
Wiek: 21 Dołączyła: 17 Sie 2009 Posty: 134
Wysłany: Czw 20 Sie, 2009 13:15
Jesli ktoś będzie chciał ze mną porozmawiać na GG to prosze podaje nr 8196497
_________________ Prawdziwe pocieszenie jest wtedy,
gdy ktoś daje ci do zrozumienia:
możesz być taki, jaki jesteś.
Hej mam poważny problem i powiem szczerze ze chodź to się może wyda dziwne tutaj szukam porady, potrzebna mi ocena i przedstawienie szczerego poglądu w tej sytuacji. Mianowicie jest chłopak w którego starsznie Kocham. Nie wyobrażam sobie życia bez niego, ale po pewnym czasie znajomosci okazało się ze nie jest takim zwykłym chłopakiem za
Jakiego go miałam. Jest synem faceta który był w związku kiedyś z moja mama, a moja przyrodnia siostra jest jego córka, mi nikt o tym nie mówił i dowiedziałam się dopiero niedawno i oczywiście wyniknal z tego wielki problem, zabraniają mi się z nim spotykać a ja nie umiem sobie poradzić bez niego, nikt inny nie jest dla mnie taki dobry jak on...żyje tylko od ostatniego spotkania do kolejnego. Mam 19 lat a mama zaczyna mnie szpiegowac, wszędzie za mną chodzi i patrzy z kim wracam, rozlicza mnie z każdej minuty, jeżeli będę z nim to cała rodzina się odwróci bo twierdza ze mojej siosty ojciec jest podly i to najgorszy wróg, i wszystko przelewaja na tego chłopaka a on jest naprawdę dobry, nie Moge jeść i spać ciagle się denerwuje, mam nadzieje ze ktos mi udzieli szczerej odpowiedzi, z góry dziękuje
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
Fobia Społeczna - Socjofobia - Fobia Forum - Forum Fobia - Depresja - Zaburzenia Lękowe - forum dyskusyjne na temat fobii społecznej (socjofobii), niesmiałosci, fobii, depresji, zaburzeń lękowych i innych problemów psychologicznych.
Download
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Chat 
Blog
Mapa Google
FAQ
Rejestracja
Zaloguj
Ja sama, bylam u dwoch i u zadnego nie plakalam, mimo tego, ze sytuacja mnie tak psychicznie wykonczyla, bylam tak wypomowana i tak mialam "zrytą banię";), ze lezalam zakryta kołdrą pare miesiecy, ryczalam na okrągło i nic nie jadlam. Jak zrpozumialam, ze powinnam sobie pomoc, to po prostu wyszlam z domu prosto do centrum interwencji kryzysowej i tak jak weszlam, tak tam zostalam. Od pani dostalam książkę do rpzeczytania, a po wyjsciu czulam tylko slonce w sercu. Naprawdę tak bylo i uwierz, ze Ci to pomoze:)
