Fobia społeczna

antyk

Jestem sam. Mam rodzinę, ale nie czuję żadnej bliskości. Potrzebuję drugiej osoby jak powietrza. Duszę się w swoim własnym umyśle, który zaczyna coraz bardziej szaleć. Ile można tak żyć mając do tego słabą i skrzywdzoną psychikę? Ja już długo nie pociągnę, albo znajdę sobie kogoś bliskiego (najlepiej dziewczynę, którą pokocham z wzajemnością), co raczej mało prawdopodobne, albo oszaleję do reszty i skończę skuty pasami w szpitalnej izolatce jako "niebezpieczny dla siebie i otoczenia obiekt".

Albo przeniosę się na zieloną trawkę... :roll:

nika811

Hmm... samotność potrafi być uciążliwa, koszmarna i niszcząca ale ma to do siebie, że można ją zwalczyć czego Ci życzę z całego serca.
Na pewno uda Ci się kogoś znaleźć - rozejrzyj się wokoło może gdzieś tam czai się jakaś istotka. Głowa do góry. Powodzenia :-)

.

Treya · Dołączyła: 06 Sty 2009 Posty: 431 Skąd: Persepolis

W psychiatryku podbijałeś dziewczęce serca i co? Mogłeś na którymś się skupić, a nie pożerać wszystkie naraz.

antyk

Nie mam gdzie się rozejrzeć, nie tu gdzie mieszkam. Zresztą co to da, skoro boję się wszystkiego a już na pewno rozmowy z obcą dziewczyną?

Admin, ona o tym wie już od dawna.

Chyba się ożenię z piwem, tylko ono mnie kocha (z wzajemnością) :roll:

nika811

Piwo?

To bardzo dziwne imię dla dziwczyny :mrgreen:

total-21 · Wiek: 24 Dołączył: 06 Sty 2009 Posty: 177

antyk

Treya · Dołączyła: 06 Sty 2009 Posty: 431 Skąd: Persepolis

Ano, ważne by się nie poddawać. Chyba, że naprawdę masz podstawy by sądzić, że zainteresowanie jej Twoją osobą za żadne skarby nie wzrośnie. Masz? A z piwem możesz być jednocześnie ożeniony, nie martw się.

bez_fobii · Dołączył: 13 Lut 2009 Posty: 18

Samotność? Jedyna rzecz ktorej mnie potrafie sobie wyborazić w moim przyszłym życiu.
Juz teraz sie przez samotnosc dusze, jest mi źle, czuje sie po prostu obcy - nawet we wlasnym domu

Tak bardzo chce dziewczyne, tylko ostatnio sie zastanawiam czy to rozwiaze problem.
Raczej nie i zaczynam po prostu wychodzić do ludzi, spotykać się. Od tego wlasnie trzeba zaczać jesli do tej pory nasze życie towarzyskie było zero lub prawie zerowe.

eks88 · Wiek: 24 Dołączył: 13 Lis 2008 Posty: 341 Skąd: tst

Rozumiem Cie Antyk. Też czuje się strasznie przygnieciony przez samotnośc. Najgorsze że jest to samotnośc bez widoków na poprawe. Starałem się coś zmienic. Myślałem że na studiach mi się uda ale niestety.

zsasz

Wiesz. To, ze bedziesz mial dziewczyne niekoniecznie ci pomoze. Ja sie cuzlem smutny nawet gdy bylem z dziewczyna, ktora mnie autentycznie kochala i powtarzala mi to przynajmniej raz dziennie. Tu nie chodzi o ludzi, ktorzy nas otaczaja ale o nas samych. My sami blokujemy w jakis sposob energie, ktora moglaby sie przez innych dostawac do naszego wnetrza. Porabana sprawa i dlatego trzea samemu wlaczyc, bo wplyw innych jest ograniczony.

aidan · Dołączył: 05 Lut 2009 Posty: 14 Skąd: Warszawa

Moim zdanie zsasz bycie smutnym, uczucie samotności to dwie inne rzeczy. Oczywiście można być smutnym gdy masz dziewczynę, kasę i w ogóle super życie. Tylko to już bardziej kwestia charakteru, pozatym jak masz bliską osobę, zawsze możesz mieć nadzieję, że ktoś wyciągnie cię z tego dołka.
Samotność, to już trochę gorsza sprawa, wiem bo sam przez to teraz przechodzę...
Częściowo jednak muszę się z tobą zgodzić, wile tak na prawdę zależy od nas samych. Trzeba zacząć od zmiany w sobie, bo to przez fobię zazwyczaj alienujemy się od ludzi, czasami nie dopuszczamy do siebie osób, którym może zależeć na nas.

zsasz

Tak. Ja sie odcialem od znajomych i ich stracilem. Od dziewczyny sie n wsszytkie sposoby staralem odpedzic i w koncu samospelniajaca sie przepowiednia porazki sie spelnila przez moje zachowanie. Co do dolkow lekkich, to faktycznie druga osoba moze wyciagnac z takowych, ale z wielkiego dolu jakim jest ciezka depresja trzeba sie wygrzebywac miesiacami, ludzie pomagaja, ale trzeba glownie walczyc samemu.

malaa134 · Wiek: 20 Dołączyła: 09 Lut 2009 Posty: 80

Wiesz ja też czuję się samotna. Chociaż miałam już chłopaka z którym byłam dwa lata, tylko wtedy jeszcze nie można było powiedzieć u mnie o fobii.. a teraz gdy nie dość, że ma się tą fobię, to jeszcze człowiek nie potrafi znaleźć sobie jakiejś bliskiej osoby..oczywiście oprócz rodziny z, którą przynajmniej ja czuję się swobodnie..ale ile czasu można liczyć na rodzinę !?

antyk

Jeżeli w ogóle można na nią liczyć :roll:

W mojej głowie trwa wojna. Doświadczenie życiowe (oczywiście tylko jego negatywna część :-?

) oraz, hmm, nazwijmy to zdrowym rozsądkiem podpowiadają mi, żebym trzymał się z dala od ludzi, bo znowu któryś z nich mnie wykorzysta, zniszczy i zostawi samemu sobie. Po przeciwnej stronie stoi coś, czego nie potrafię nazwać. To chce z kimś być, bawić się, spędzać czas etc. I tak się tłuką między sobą wpływając na mój nastrój i to, co robię. Ciekawe co ostatecznie wygra? Opcja pierwsza zdaje się dominować i wygrywać kolejne bitwy...