Fobia społeczna

Admin

Zaburzenia lękowe

Zaburzenia lękowe należą do grupy zaburzeń nerwicowych mających wpływ na zachowanie, myślenie, emocje i zdrowie fizyczne. Są spowodowane zarówno czynnikami biologicznymi jak i indywidualnymi warunkami osobowymi. Ludzie dotknięci tymi zaburzeniami często cierpią na więcej niż jeden rodzaj zaburzeń lękowych, którym bardzo często może towarzyszyċ depresja, zaburzenia apetytu lub uzależnienie.

Występowanie zaburzeń lękowych

• u ok. 30% pacjentów zgłaszających się do podstawowej opieki zdrowotnej występują zaburzenie emocjonalne (lęk/depresja)
• ponad 30% tych zaburzeń pozostaje nierozpoznana
• ponad 10% osób skarży się na zaburzenia lękowe z manifestacją somatyczną
• pacjenci z zaburzeniami lękowymi 7-krotnie częściej korzystają z pomocy medycznej

Zaburzenia lękowe są najbardziej powszechnymi problemami zdrowia psychicznego. Dotykają przeciętnie jedną na dziesięć osób. Są bardziej rozpowszechnione wśród kobiet niż wśród mężczyzn, dotykają zarówno dzieci jak i dorosłych. Zaburzenia lękowe są chorobami. Mogą być diagnozowane i leczone.

Lęk występuje w istotnym natężeniu u 5-10% populacji. U podłoża mogą leżeć czynniki genetyczne, rozwojowe, osobowościowe, powodujące, w zetknięciu z aktualną trudną sytuacją życiową, wystąpienie różnych form lękowych zaburzeń. Chorzy skarżą się na dolegliwości somatyczne typowe dla lęku. Lęk opisują jako uporczywy, rozlany albo krótszy, natężony. Tematem skarg lękowych jest często nieumiejętność społecznego działania, lęk przed krytyką, odrzuceniem, skrzywdzeniem, przed podjęciem odpowiedzialnych zadań, napady lęku.

Leczenie

Do niedawna uważano, że jedyną formą terapii zaburzeń lękowych jest psychoterapia, natomiast farmakoterapia jest nieskuteczna i nawet szkodliwa, zarezerwowana do zupełnie wyjątkowych sytuacji.

Farmakologiczna pomoc w wielu formach lęku nerwicowego (szczególnie zaburzenia panicznego, fobii społecznej i zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego – okazała się skuteczna, a u części pacjentów jest praktycznie jedyną możliwą formą pomocy. U pacjentów z lękiem nerwicowym, psychoterapia pozostaje jednak nadal niezwykle ważną, nieraz główną formą pomocy.

Objawy występowania zaburzeń lękowych

• ataki paniki – pojawiają się nagle, towarzyszy im nagłe uczucia przerażenia i objawy somatyczne: bóle w klatce piersiowej, palpitacje serca, spłycenie oddechu, zawroty głowy, dolegliwości w okolicy brzucha, uczucia nierealności i lęk przed śmiercią.

• pourazowe zaburzenia stresowe – mogą być skutkiem przeżycia gwałtu, przemocy w dzieciństwie, wojny lub klęski żywiołowej. Objawami tych zaburzeń są nawracające wspomnienia, w czasie których osoba dotknięta nimi przeżywa na nowo swoje przerażające doświadczenie.

• fobie

• obsesje, ruminacje i kompulsje

Podział zaburzeń lękowych wg ICD-10:

• fobie (F40)
o agorafobia
o fobie społeczne
o fobie specyficzne
• inne zaburzenia lękowe (F41)
o zespół lęku panicznego
o zespół lęku uogólnionego
o mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne
• zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (F42)

dusia

Witam, jestem tutaj po raz pierwszy. Właśnie skończyłam 12 tygodniową terapię grupową na dziennym oddziale leczenia nerwic. Trafiłam tam z problemem ogromnego lęku, który już stał się chroniczny. Wcześniej leczyłam się już farmakologicznie. Po tabletkach było ze mną dobrze. Myślałam, że po terapii grupowej będzie już całkiem ok, ale nie jest. Dzisiaj cały dzień płaczę, nie mogę dać sobie ze sobą rady. Na podsumowaniu mojej terapii ordynator oddziału stwierdził, że według niego terapia zakończyła się niepowodzeniem. Chyba potrzebuję wsparcia osób, które mają podobne przeżycia za sobą i będą mogły mi jakoś pomóc. Ja ze swej strony będę Wam pomagać jak tylko najlepiej potrafię. Pozdrawiam i czekam na odzew.

nika811

Przykro mi, że Twoja terapia się nie powiodła

.

Napisz coś bliżej o sobie, czego dotyczą Twoje lęki. Wiesz ja też od lat zmagam się z lękami i jakoś sobie radzę więc mam nadzieję, ze i Tobie się uda

dusia

Mam 37 lat czyli już trochę dużo. Moje lęki związane są przede wszystkim z pracą, ale chyba także z życiem codziennym. Pracuję w telefonicznej obsłudze klienta, mam styczność z różnymi ludźmi: jedni są mili, drudzy wrzeszczą i po takiej rozmowie jestem kompletnie rozwalona. Trzęsę się i nie daję rady. Obawiam się, że zmiana pracy może tu niewiele dać (ale i tak mam zamiar to zrobić). Bo ta zmiana musi zajść we mnie.

nika811

Wcale nie dużo – ja mam tylko 9 lat mniej ;-)

. O swoich lękach pisałam w tym temacie: http://www.fobiaspoleczna...eczna-vt106.htm

Nie dziwię Ci się, że tak reagujesz – ja bym też nie dała rady. Praca w telefonicznej obsłudze klienta… to jest niewdzięczna i nieprzyjemna praca :roll:

. Pewnie próbowałaś już wszystkiego: odpoczynku od pracy, urlopu etc. I zapewne nic nie pomogło?

A ja myślę, że zmiana pracy może Ci pomóc. Nowe otoczenie, nowi ludzie – wiem, wiem na początku może być ciężko ale jeżeli praca okaże się lepsza od poprzedniej to może wreszcie uwolnisz się od lęków, które tak Cię paraliżują.
Jakkolwiek postanowisz trzymam kciuki!

dusia

Dziękuję za te słowa, nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy. Chyba Opatrzność zesłała mi Ciebie i to forum.

Pan_S · Wiek: 31 Dołączył: 23 Lut 2009 Posty: 270 Skąd: Kraków

Te terapie grupowe mają tylko określony czas trwania (ok. 3 miesiace). Ale przecież nie każdy ma to samo tempo wychodzenia z depresji i nerwicy. Ja np. walczę juz 8 lat. Są sukcesy ale idzie to powoli. Możliwe, że Ty potrzebujesz po prostu więcej czasu niż te 3 miesiące.

Moim zdaniem lepszy byłby psycholog indywidualny (spotkania co tydzień). Mnie to bardzo pomogło.

Ja mogę polecić kogoś z Krakowa, ale nie wiem, czy ta informacja ma dla Ciebie jakąś wartość, ponieważ nie podałaś na razie skąd jesteś.

dusia

Jestem z Katowic i chyba rzeczywiście będę musiała pomyśleć o kontynuowaniu terapii, ale w ramch NFZ ( niestety), bo na prywatne spotkania to mnie nie stać. Jestem niestety dość opornym materiałem na tego typu działania i chyba rzeczywiście potrzebuję więcej czasu.

Przemo83 · Dołączył: 16 Mar 2009 Posty: 16 Skąd: Warszawa

nika811

Dziękuję Wam za miłe słowa

Dusia jesteś z Katowic? Ja z tego samego województwa :mrgreen:

Trzymam kciuki żeby Ci się udało znaleźć dobrego specjalistę w ramach NFZ. U mnie niestety wogóle nie ma psychiatry a psychologowie to się tak cenią, że aż strach :roll:

.

Mam nadzieję, że dzisiejszy dzień minął Ci trochę lepiej.

roxana · Dołączyła: 17 Mar 2009 Posty: 42

Witaj dusiu!
Ja także jestem oporna na wszelkie terapie,gdyż nie potrafię się otworzyć,przełamać,zaufać...W związku z tym bardzo ciężko pracuje sie z takimi jak my "oporniaczkami".Wierzę jednak,że jest na nas jakaś siła i że znajdzie się ktoś,kto w nas "to"przełamie.
Ja także męczę się dosłownie w pracy,gdyż kontanty z ludźmi nie są moją najmocniejszą stroną.I też do najmłodszych nie należę,choć kiedyś miałam nadzieję,że z wiekiem to mija.Niestety,uważam wręcz,że jest o wiele gorzej.Musimu więc jakoś to wytrzymać i wierzyć,że kiedyś będzie lepiej.Prawdę mówiąc tylko ta myśl trzyma mnie przy życiu. Pozdrawiam...

dusia

Jesteście fantastyczni! Dzisiejszy dzień był lepszy od wczorajszego - rano nerwy, bo musiałam iść do pracy. Ale tam dzień upłynął na szkoleniu, więc z klientami miałam do czynienia tylko przez godzinę. Jutro się zacznie :-/

. Ale na razie mam dobry humor, rano na pewno będzie gorzej. Roxana, strasznie spodobało mi się stwierdzenie "oporniaczek" :-)

. Pozdrawiam serdecznie.

nika811

I jak tam Dusia samopoczucie?

dusia

Dzisiaj jest lepiej, byłam z mężem na spacerze. Odsuwam od siebie myśl, że nadejdzie poniedziałek i znowu trzeba będzie iść do pracy. Może to jest efekt tabletek, które wzięłam mimo odstawienia przez lekarza. Chciałam sobie jakoś pomóc - nie wiem czy dobrze robię. Dziękuję za troskę i pozdrawiam serdecznie.

nika811

Dusia cieszę się, że jakoś Ci się układa

.
W sprawie tych tabletek to ja też nie wiem czy dobrze robisz ale skoro Ci to pomaga to chyba dobrze