Fobia społeczna

slowdive1 · Dołączył: 17 Cze 2010 Posty: 81

Czy ktoś też odczuwa to w takim stopniu?
Boję się zwłaszcza, kiedy wiem, że ktoś z rodziny lub przyjaciół jedzie gdzieś samochodem - zawsze lub prawie zawsze mam taką myśl, że się mogą zabić, że jest jakieś prawdopodobieństwo, że to ostatnia ich podróż, i to statystycznie większa kilkaset, kilka tysięcy razy niż to, że wygrają w końcu w totka.
Przecież wystarczy jeden zły ruch ręką...
Kilka razy, kiedy się ktoś spóźniał z przyjazdem lub z odpowiedzią, byłem już wręcz pewien, że był wypadek, że zginął i już powoli zaczynałem przeżywać żałobę.

FlyLeaf · Dołączyła: 04 Lip 2010 Posty: 549

[....]

mateo90

Ja nie mam problemów z samym jeżdżeniem z kimś samochodem. Oczywiście nie lubie tego robić, ale to z powodu mojej bojaźni przed samym wyjściem z domu.

Kiedyś jeszcze z jakieś 3 lata temu, kiedy członkowie mojej rodziny pojechali do jakiegoś supermarketu, albo do rodziny i nie było ich o porze, gdzie powinni już być, wyobrażałem sobie, że mieli śmiertelny wypadek. Myślałem, że zaraz ktoś zadzwoni i powie, że wszyscy nie żyją.

unneeded · Wiek: 22 Dołączył: 03 Lip 2010 Posty: 16

mmiikkii

a ja nienawidze prowadzic samochodu. Boje sie. Ciagle sprawdzam w lusterku czy trupow za soba nie zostawiam. nawet jesli wiem, ze nie mialem kogo rozjechac...

slowdive1 · Dołączył: 17 Cze 2010 Posty: 81

nobunaga

Mam prawko ,boję się jeżdźić po zatłoczonym mieście wiec ,jeżdżę tam gdzie się nie boję. :-/

Według mnie ,testy psychologiczne być powinny.
Jak to mowi mój znajomy ,kierowca tirów z 20-letnim starzem.
"Nerwowy człowiek ,nie powinien jeźdźić"

Predyspozycje kierowcy to dla mnie ,to samo co predyspozycje pilota.(F-16 ,SU-50 :-P

,Messerschmitt BF-109 G6 :twisted:

,Ju87 STUKA G-12 :twisted:

sieg heil - że co proszę? Tylko bez takich tekstów... // antyk)
Wybaczcie coś mi się przypomniało. :-/

Mizore · Wiek: 20 Dołączyła: 21 Gru 2009 Posty: 78

Od dziecka odczuwałam taki lęk.
Jako 7-8 letnia dziewczynką, gdy jechałam samochodem i robiłam się senna, to mówiłam "Nie. Nie mogę zasnąć. Co jeśli akurat wtedy będzie wypadek i zginę? Już więcej nie zobaczę świata i nie będę nawet wiedzieć, że cokolwiek mi się stało."
Tak zmagałam się ze snem.
Myślałam, że z wiekiem to przejdzie, ale niet.
Zawsze, gdy jadę gdzieś poza miasto mam przeczucie, że się rozbiję.
Jakie było moje przerażenie, gdy sąsiad odwoził mnie, mojego tatę i brata na lotnisko w Gdańsku (ok. 4 godziny jazdy), była 4 nad ranem, w powietrzu unosiła się mgła, ja się stresuję, trzymam się mocno drzwi, kiedy zdarzyło się coś, czego się obawiałam.
Kierowca nie zauważył ronda, a nawet przyznał się, że przysnął i wjechaliśmy prosto na rondo, które miało duży krawężnik i walnęliśmy w znak.
Zestresowałam się tak, że cała się trzęsłam, nie mogłam ustać, bo kolana się pode mną uginały. W dodatku przez rozbity samochód mogła mnie minąć wycieczka za granicę, gdybyśmy się spóźnili.

Pół roku temu była też taka sytuacja. Jechałam (ponownie na lotnisko w Gdańsku). To był styczeń, więc jak może pamiętacie zima była sroga: dużo śniegu, temperatura -25 stopni.
Jechałam znowu o mniej więcej tej samej godzinie. Było ślisko, część trasy nie była nawet dobrze odśnieżona. Odwoziła mnie ciocia z wujkiem. Cioci było zimno więc poprosiła o włączenie ogrzewania, lecz kiedy ogrzewanie było włączone, to przednia szyba parowała i nie było nic widać. Tak się stresowałam tym wszystkim, że myślałam wyłącznie o wypadkach. Trzymałam się mocno drzwi, a w oczach miałam łzy. Myślałam, że się rozryczę. Wolałam już marznąć, niż by zwiększyło się ryzyko wypadku spowodowane słabą widocznością.
Nic się nie stało, dojechałam spokojnie, ale byłam strzępkiem nerwów.

Często bardzo się obawiam.
Czasem nawet próbuję się pogodzić z myślą, że to moje ostatnie godziny życia :shock:

(ale się dzisiaj rozpisuję)

nobunaga

Ja po ostatnim wypadku dałem sobie spokuj z jazdą.
Jeżdżę tylko po najbliższej okolicy gdzie ,ruch jest umiarkowany i dobrze znam drogi.
Tak musi narazie pozostać.

Mizorewyrazy wspułczucia. :-/

Nigdy nie spotkałem się z takim lękiem. :-/

Co się zresztą dziwić.

puchatka

zanim sama zdecydowałam się zrobić prawko, miałam 2 wypadki samochodowe - jako 10latka dachowanie i zmiażdżony samochód, dziękuję losowi, że siedziałam z przodu i miałam pasy.. i drugi raz kilka lat później zderzenie czołowe ale mniej poważne.
potem myślałam, że nigdy nie przestanę bać się jazdy jako pasażer, a o kierowaniu autem nie myślałam wcale. ale miałam 21 lat, wakacje w domu, koszmarnie długie nudne dni i postanowiłam spróbować. prawko szło mi o dziwo banalnie, zdałam za pierwszym razem, złożyłam się z rodzicami i mam autko, nieduże i lubię jeździć. ale tak jak nobunaga - jeżdżę tylko po znanych mi juz trasach i tylko po swoim mieście. w aucie czuję się dobrze, czuję że to ja mam kontrole przynajmniej w pewnym stopniu nad tym co się dzieje.
jako pasażer, dalej obawiam się podróży.

zamul22 · Wiek: 24 Dołączył: 27 Sty 2010 Posty: 390

U mnie niestety nie bylo tak kolorowo-juz 3 razy nie zdalem i minely 2 lata od ostatniej proby. Co do wypadkow to mialem 2 w dziecinstwie, ale nikomu sie nic nie stalo i raczej nie mam jakis lekow. Boje sie tylko ludzi bez wyobrazni ktorzy jezdza po 150km/h na drogach do tego nie przystosowanych. Wystarczy obejrzec pare crash testow i widac co sie dzieje z samochodem przy 60km/h. Utrata kontroli przy 100 czy wiecej zazwyczaj konczy sie smiercia

damian240190 · Wiek: 38 Dołączył: 05 Sty 2011 Posty: 42

ja mam strach ale za to przed egzaminami prawo , wcześniejszy post źle trochę napisałem .
Chodzi o to że nie potrafię wyczuć tego samochodu Toyota Yaris i jak ino wyjadę nim na drogę od razu wiem że nie zdam .

marcin

jak nie umiesz jeździć pomału to może faktycznie nie powinieneś prawka jeszcze dostawać...

nobunaga

Wyczucie danej bryki ,jest pierwszożędną sprawą.
Wiadomo kazda nawet sztuka ma inaczej ustawione sprzęgło ,chamulce ,wtryski paliwa.
Podstawowe mechanizmy prowadzenia powinny ,być opanowane jak odruch.

Marla

Łoh, że też wcześniej tego tematu nie widziałam :roll:

Panicznie boję się jeździć a raczej prowadzić samochód. Kiedyś zaczęłam robić kurs na prawo jazdy, ale kiedy usiadłam za kierownicą, wpadłam w histerię - zaczęłam płakać, trząść się... i było po kursie dla mnie.
Za to kiedy jadę z kimś jako pasażer, to co chwile w głowie mam obrazy jakiejś masakry. Strasznie to męczące.