Fobia społeczna

maciejaka · Wiek: 30 Dołączyła: 20 Sty 2012 Posty: 7

To mój pierwszy post ,dlatego chciałabym się przywitać.Na razie zbyt dużo nie będę pisała bo to też dla mnie problem(już serce mi wali).Leczę się na zaburzenia lękowo-depresyjne.Przy okazji mam do Was pytanie -nie wiem gdzie je zadać bo nie za bardzo jeszcze orientuje się w forum.Mój psychiatra zaproponował mi pobyt dzienny w szpitalu.Czy ktoś z Was był na takim oddziale,czy to może pomóc?Bardzo proszę o opinię.

Marssel

ja nic niestety nie poradzę bo nie wiem nic na ten temat , ale mogę z Tobą się przywitać

Witaj

Spide · Wiek: 26 Dołączył: 30 Gru 2011 Posty: 468 Skąd: jestem?

Witaj maciejaka

agarfieldka

Jak miło, wreszcie ktoś starszy

Witaj

mulan_87 · Dołączył: 23 Sty 2012 Posty: 2

Witajcie,
Jestem na forum po raz pierwszy. Nie przeczytałam wszystkich wątków jeszcze, więc jeśli napiszę coś zbędnego w tym temacie-wybaczcie, nadrobię. Tutaj można się przywitać i "dokonać autoprezentacji", co niniejszym uczynię.
Mam 24lata, pochodzę z centralnej Polski. I cóż, uświadomiłam sobie niedawno,że prawdopodobnie cierpię na fobię społeczną.
Jak to się u mnie objawia? Odkąd pamiętam byłam nieśmiała. Unikałam ustnych odpowiedzi w szkole i zawsze miałam do siebie o to żal, bo uczyłam się dobrze, a nauczyciele nie mieli o mnie dobrej opinii, skoro nie potrafiłam swojej wiedzy udowodnić.
W kontaktach z rówieśnikami większych problemów nie miałam i tak jest po części do tej pory. Byłam raczej lubiana, udzielałam się w różnych organizacjach, a więc na swój sposób byłam także "znana". Nie czuję się też skrępowana poznawaniem nowych osób. A dlaczego piszę " po części"? Bo tłumów, masówek jednak unikałam. Czułam się nimi przytłoczona, ograniczałam się do zaufanej grupy znajomych. Poznanie nowej osoby, jak mówiłam, nie paraliżuje mnie, ale jestem jednak znacznie bardziej przy niej małomówna i skryta.
Moim największym, traumatycznym już problemem są kontakty formalne. Obecnie poszukuję pracy, ale tak naprawdę jej nie szukam. Tak mnie to przeraża, że znajduję mnóstwo powodów, żeby nie wysłać cv/nie zadzwonić itd. Nie potrafię niczego załatwić. Rzucam sobie kłody pod nogi. Choćby teraz-dostałam szansę na staż w miejscu, o którym marzyłam. Ale wiem,ze do tej pracy się nie nadaję i..wyłączyłam tel, bo nie potrafię się nawet przyznać "szefowi", że chcę zrezygnować.
Nie mam pojęcia skąd ta fobia się bierze i jakim sposobem ewoluowała aż tak mocno. Fakt, mam trudną sytuację rodzinną i od zawsze złe kontakty z rodzicami. Obecnie to moją fobię potęguje, bo oni nie rozumieją nawet tego pojęcia. Zarzucają mi lenistwo, nieporadność, nieudacznictwo. Wstydzą się mnie. Znajomi mnie opuścili, bo raz,że pracują i mają swoje sprawy, a dwa, mieli dość,że u mnie ciągle się dzieje coś złego, ciągle jestem załamana. To też potrafi doprowadzić do tego,że emocje mnie przerastają, wybucham, manipuluję emocjami innych i rujnuję relacje z ostatnimi osobami, które jeszcze chciały przy mnie pozostać.
Od jakiegoś miesiąca chodzę do psychologa,ale nie widzę nadziei na poprawę. Jestem skazana na porażkę?
Życzę Wam wszystkim lepszego losu.

trololo89 · Wiek: 22 Dołączył: 03 Paź 2011 Posty: 5397

Witajcie na forum, maciejaka i mulan_87 ;-)

timidus · Wiek: 24 Dołączył: 24 Lis 2011 Posty: 696

Cześć maciejaka, cześć mulan_87 :-)

hiawatha

Witajcie

czarownica

maciejaka,mulan_87, cześć :-)