Fobia społeczna

PewienGrzesiek · Wiek: 16 Dołączył: 27 Lis 2011 Posty: 18

Witam. Mam ogromną nieśmiałość do dziewczyn. Jednak myślę, że bardziej niż nieśmiałość jest to fobia. Mieszkam na wsi, czasami jak wyjeżdżam do miasta, to najgorsze jest dla mnie iść ulicą. Idę z głową spuszczoną na dół, wszyskiego się wstydzę... Najgorzej jest jak idzie jakaś dziewczyna, od razu spuszczam głowę na dół, nigdy nie potrafie spojrzeć komuś w oczy... Nie wiem dlaczego tak jest, to jest dużo silniejsze ode mnie. Często też myślę, że co ona sobie pomyśli jak taki chłopak w wieku 15 lat się gapi. Jakoś tak mam, nie umiem z tym wygrać... Tak samo mam do kobiet jak jestem w sklepie, nie potrafię i tyle : ( Bo sobie mysle, ze ona sobie pomysli ze mi sie podoba, takiemu gowniarzowi, albo inne mysli mam... Sam juz nie wiem : ( Macie tak? jak to pokonac?

TysonX · Wiek: 23 Dołączył: 25 Lip 2011 Posty: 274

Myślę że zwyczajnie brak Ci pewności siebie i powinieneś nad tym popracować

nowy · Wiek: 26 Dołączył: 10 Wrz 2011 Posty: 116 Skąd: Tarnów

Też tak miałem w Twoim wieku, zawsze najciekawsze rzeczy znajdowały się na chodniku, więc nie odrywałem od niego wzroku :-D

. Musisz poćwiczyć chodzenie z podniesioną głową, na początku może być to trochę męczące bo szyja przyzwyczajona była do opuszczonej głowy. Spróbuj chodzić z podniesioną głową, nie patrz nikomu w oczy tylko przed siebie i spróbuj tak chodzić. Z czasem się przyzwyczaisz i przestanie Ci to przeszkadzać,

Actum · Dołączył: 08 Sty 2012 Posty: 23 Skąd: Małopolska

Heh, mi kiedyś matka powiedziała że, gdy chodzę ze spuszczoną głową to wyglądam jakby mnie z psychiatryka wyciągneli.
Pewnie coś w tym jest.

interstate8 · Wiek: 19 Dołączyła: 08 Sty 2012 Posty: 22

Ja zawsze chodzę ze spuszczoną głową. I nie wyobrażam sobie, żebym mogła nie patrzeć pod nogi, szczególnie jak wchodzę schodami, a jak schodzę to już w ogóle. Idąc chodnikiem też muszę patrzeć żeby nie wejść w jakąś dziurę i się nie przewrócić. A jak jakimś cudem uda się patrzeć przed siebie, to zawsze patrzę w oczy ludziom, których mijam, i od razu uciekam wzrokiem jak widzę, że na mnie patrzą. Czasem tak idę i się zastanawiam jak niektórzy mogą chodzić normalnie i czy kiedyś mi się to uda :->

timidus · Wiek: 24 Dołączył: 24 Lis 2011 Posty: 695

Ja sobie znalazłem wymówkę, że muszę prostować kręgosłup, żeby nie wyglądać jak małpa tylko jak człowiek. I tak oto wymusiłem na sobie chodzenie z głową w chmurach a nie na chodniku. Oczywiście co jakiś czas zerkam pod nogi, żeby nie wdepnąć na minę. Próbuję zagrać twardziela, pewnie, mocno stawiam każdy krok, bez pośpiechu, w rytm tego co gra w głowie. Słyszałem już kilka plotek, że niby kij połknąłem, ale to chyba lepsze niż poprzednia wersja mnie. Wierzę w moc uwewnętrzniania.

Grove Markus · Dołączył: 01 Lis 2011 Posty: 15

Na mnie w domu wołali zawsze dzik.Mówili że dziczeje w domu zamiast chodzi ze znajomymi tu i tam. Czym dłużej siedziałem sam w domu tym faktycznie bardziej bałem się ludzi. Po roku listonosz był dla mnie barierą nie do zdobycia.

Teraz mam trochę lepiej, mam pracę (straszną !) w której jestem zmuszony do rozmowy z nieznajomymi! ( horror). Z jednej strony to piekło. Z drugiej to dobrze, bo trochę się stabilizuje w kontaktach z ludźmi.

Ja się przed trudnymi rozmowami sam nakręcałem i wciskałem sobie psychologiczny kit. Że ludzie i tak zapomną, że ich to nie obchodzi, że i tak kiedyś umrę i co z tego że ktoś mi nawet coś tam powie itp. Na każdego działa inny text. Może i ty tak spróbuj. U mnie zaczęło to skutkować. Ale tylko w sprawach codziennych. Sprawy damsko-męskie to dla mnie horror po dziś. Moje score w liczbie dziewczyn to nadal zero