Fobia społeczna

sleet · Wiek: 22 Dołączył: 22 Gru 2010 Posty: 30 Skąd: Kraków

Czy Wy wierzycie sami w siebie czy dopiero zaczynacie wierzyć jak inni w was wierzą ?Ja sam w siebie nie wierze bo nie mam podstaw . Mi przechodzi nieśmiałość jak widze że komuś na mnie zależy lub jak ktoś wierzy że mi sie coś uda , daje mi to wiele chwilowej energii i czuje że jestem potrzebny . Tak samo uwielbiam spotykać ludzi mniej zaradnych niż ja i im pomagać (wtedy czuje że żyje ) choć prawie wogole takich nie spotykam

. Jeśli wydaje mi sie że ktoś jest lepszy ode mnie i potrzebuje pomocy to mam wrażenie jakby moja pomoc była niegodna i niewystarczająca(jak by miała zaszkodzić) tej drugiej osoby co tyczy większości osob . Też tak macie ?

zlota_malinka · Wiek: 27 Dołączyła: 02 Lis 2010 Posty: 64

Ty po prostu potrzebujesz poczucia bycia akceptowanym i przede wszystkim potrzebnym. Myślałeś o jakimś wolontariacie?

Faith

Każdy potrzebuje być akceptowanym przez innych. Niestety tak się nie zawsze zdarza. Jeśli robisz coś tylko po to żeby ktoś to docenił to prawdopodobnie robisz to tylko "na pokaz" a nie dla siebie. Jeśli nie robisz czegoś dla siebie to nie rób tego w ogóle. A to, że czujesz się lepiej w""gorszym""gronie osób tylko świadczy o niskiej samoocenie/niskim poczuciu własnej wartości. Wracając do Twojego pytania sleet: kiedyś tak miałem, teraz najpierw zanim coś zrobię to wierzę w to że mi się uda a później to robię, nigdy odwrotnie i żeby coś zrobić to nie potrzebuje aprobaty i akceptacji ze strony innych ludzi, choć jak wiadomo lepiej się człowiek czuje jak wie że ktoś w niego wierzy ale ja tego nie potrzebuje bo sam wierzę w siebie

Hmm, wiesz może czym się różni średni menedżer od bardzo dobrego menedżera? Ten średni potrzebuje pochwał i aprobaty ze strony innych za to co robi a ten bardzo dobry tego nie potrzebuje bo wie że coś dobrze zrobił i to jest dla niego norma

marianka

ja w sumie trochę wierzę w siebie, ale jest tak ciężko w tych czasach, nie jestem konsekwentna w działaniach, szybko się zniechęcam i nie potrafię walczyć o swoje.
I co mi daje to że wierzę w siebie skoro i tak jestem bezrobotna.
Cały czas mam nadzieję i staram się nie poddawać.

drevash

Faith, uważam że nie do końca masz rację. Fakt, że motywacja pochodząca wyłącznie z własnego wnętrza jest najlepsza, ale naprawdę bardzo, bardzo mało ludzi potrafi coś takiego osiągnąć. Wielkie gratulacje dla Ciebie jeżeli osiągnąłeś taki stan niezależności od innych :-)

, ale naprawdę mało kto to potrafi (ja sprawdziłem - nie potrafię i już nie próbuję). Znaczna większość z nas potrzebuje jakiejś formy aprobaty ze strony otoczenia. Nawet proste "gratuluję" od znajomego może być niesamowitym podparciem dla kolejnych działań. Dla mnie bez sensu jest odcinanie się od tego, znacznie lepiej jest by odnaleźć w otoczeniu ludzi którzy choćby takimi prostymi gestami będą nas motywować do działania (oczywiście, cudów nie ma, trzeba odpłacać im tym samym).
A z tym menedżerem to przegiąłeś. Średni menedżer po wykonaniu zadania na swój "średni" poziom, usłyszy może od szefa coś w stylu Gratuluję, świetnie wykonał Pan to niezwykle wymagające zadanie (+ kilka podobnych motywujących zdań). Bardzo dobry menedżer, wykonawszy pracę na swój "bardzo dobry" poziom, usłyszy jedynie Dziękuję, nie ma zastrzeżeń, ale pod koniec miesiąca dostanie wysoką premię. Jak myślisz, który z nich otrzymał więcej aprobaty od szefa? ;-)

Faith

drevash, co do twojej pierwszej części postu to się zgadzam i chciałem tak napisać tyle że być może źle to napisałem( wybacz ale wtedy prawie spałem na siedząco ;P ).
Co do tego menedżera to być może też źle napisałem i dlatego odebrałeś to inaczej niż chciałem aby było odebrane. Chodzi o to, że mentalność tego średniego menedżera i jego tok myślenia potrzebuje aprobaty ( słownego uznania ) a bardzo dobry menedżer wie, że coś robi bardzo dobrze i nie potrzebuje upewnienia się o tym dzięki aprobacie słownej innych ludzi.

sleet · Wiek: 22 Dołączył: 22 Gru 2010 Posty: 30 Skąd: Kraków

A jak zacząć wierzyć w siebie ? Ja od dawna nie mam zaufania do siebie właśnie przez fobie i lęki . Jak tylko zaczynam wierzyć w siebie to pojawia sie taki okropny nastój , czuje sie strasznie samotny a za chwile czuje sie jak egoista . To jest dziwne ale nawet wśród rodziny , nawet wśród babci i dziadka czuje sie jak ktoś gorszy i niewiem jak zmienić swoją niska samoocene . marianka nie martw sie z pracą w tych czasach b trudno , nie tak jak 20,30 lat temu . Ja pracy też nie mam narazie chce rozpocząć szkołe i ją skonczyć ale ciężko z takimi lękami i ciągłą ostrą samokrytyką . W środe ide do nowego psychoterapeuty może cos poradzi

Mili · Dołączyła: 05 Maj 2010 Posty: 316

Nie wierzę w siebie.Czasami mam zrywy i postanawiam osiągnąć jakiś cel,ale myślę że to taka trochę reakcja obronna organizmu,czasami człowiek jest już tak zdołowany,że myśli że gorzej nie może być,więc musi być lepiej. Jednak tak naprawdę nie wierzę w powodzenie.

binusia1

Ja niestety nie wierzę w siebie.. :-(

Często czuję się gorsza od innych. Chciałabym to zmienić. Nie potrafię walczyć o swoje. Bardzo przejmuję się tym co inni o mnie myślą...

hiawatha

Nie wierzę w siebie, dlatego też nie mam odwagi działać by zrobić coś dla siebie. Nie wierzę, że ktoś mnie lubi i w jakimś sensie potrzebuje. Przez to często czuję się wykorzystywany jeśli ktoś mnie o coś prosi, życzliwie się zwraca, a później wraca wszystko do normy i zapomina o mnie.

drevash

Mili, mam podobnie. Są krótkie zrywy, ale wymiękam zupełnie przy zadaniach wymagających długotrwałego działania, rzeczami których nie można załatwić w 10 minut. I trudno mi uwierzyć w możliwość zmiany w najbliższym czasie :-/

Mili · Dołączyła: 05 Maj 2010 Posty: 316

drevashDlatego właśnie wymiękamy "przy zadaniach wymagających długotrwałego działania", bo nie widzimy efektów od razu, a nie wierzymy że one nastąpią,tylko ich szybkie pojawienie się mogłoby nas przekonać że są możliwe. Na tym polega problem...Ale wiesz co? Ja już mam dosyć mojego życia, muszę się jakoś zawziąć i coś w nim zmienić,uzbroić się w cierpliwość i dążyć do celu małymi kroczkami (czyżby kolejny zryw? :->

)

pj · Wiek: 31 Dołączył: 31 Sty 2011 Posty: 69

chudy2001

no ogolnie to chyba poprzez brak cierpliwosci, u mnie tak jest.

drevash

Cytat:

(...) Ja już mam dosyć mojego życia, muszę się jakoś zawziąć i coś w nim zmienić,uzbroić się w cierpliwość i dążyć do celu małymi kroczkami

mi się udaje zrealizować duży cel jeśli podzielę go na małe fragmenty i każdy z nich zrealizuję podczas któregoś kolejnego 'zrywu'. Głupie, ale przynajmniej jako tako daję radę cokolwiek osiągnąć :-?