Fobia społeczna

Phobos · Wiek: 29 Dołączył: 31 Sty 2012 Posty: 228

Delirek nie mają dzieci w wieku powiedzmy 8 lat - prawdopodobnie drgania samoistne.
Jedna połowa mego ciała drży bardziej niż druga - gdy ziewam to lewa strona ciała mi się trzęsie (ręka,noga itp).
Propranolol dużo pomaga.

P.S.
Rozpiłem się znacznie później....chyba głównie z powodu nie panowania nad własnymi mięśniami

marek1990 · Wiek: 21 Dołączył: 31 Sty 2012 Posty: 2

Wiem , że nie jest łatwo i są momenty kiedy ja człowiek "twardy" fizycznie ( trenuję itp...) potrafi łza się w oku zakręcić z rozpaczy do tej dolegliwości. Ale jak już pisałem nie urodziliśmy się z tym i każdy zapewne pamięta czas bez tego gówna. Ja miałem całe życie bez tego w dobrej zabawie tak więc wierzę , że to życie wróci i wróci ta *** pewność siebie i zero strachu co kiedyś we mnie było. Nie bałem się niczego a w dosłownie rok moje życie odwróciło się o 360stopni. I wiecie co jest najgorsze , że kiedyś jak ktoś mi pocisnął nawet grupa osób na mnie samego to nawet jak wkurzony byłem to zero buraka i w sumie emocji a teraz nawet komplement i burak hehe. Mi stan pogorszył internet i niestety wchodzenie na takie fora mało daję. Gdybym nie wszedł na forum nie wiedziałbym , że to do końca problem psychiczny a tak wkręciłem to sobie na amen.

bojąca · Dołączyła: 28 Mar 2012 Posty: 40 Skąd: kuj.- pom.

Można nad tym pracować. Często celowo stawiam się w kłopotliwej sytuacji ( rozmowa z przystojnym konsultantem, sprzedawcą) i kontroluje u siebie emocje. Wmawiam sobie, że nie- nie tym razem - nie pojawi się rumień na mojej twarzy.
Często się udaje.
Czasem nie.
No ale to pewnie wina tych przystojniaków.. he he

Mrrrukocia

Trzeba myslec tak: poco dawac jakiemus facetowi satysfakcje z tego ze panna sie robi czerwona:)) pewnie sie czuja dowartosciowani.

Faith

Mrrrukocia

JA mowie oczyms zupelnie innym, otym ze nie czasami faceci sie ciesza ze jakas panna sie na ich widok czerwieni:) i obrucilam w zart ze niema co im dawac satysfakcji:)

ajkennotflaj. · Wiek: 19 Dołączyła: 12 Sie 2011 Posty: 44

Czerwienię się, dosyć często. Nieważne czy to krępująca sytuacja, czy jakaś zupełnie normalna i naturalna... Czerwienię się podczas rozmowy z niezbyt bliskimi mi osobami, gdy ktoś powie mi coś miłego, albo czymś czuję się zakłopotana, podczas jakichś występów publicznych, czasem nawet na zakupach albo u lekarza.

Nie wiem co mam z tym robić. Najpierw pojawiają się nerwy, dygotanie rękami, potem ten nieszczęsny burak. A im bardziej o nim myślę, tym on dłużej i bardziej widoczny.

Faith

To jest taka samonapędzająca się maszyna. Prawdę mówiąc każdy kiedyś się zaczerwienił podczas jakieś krepującej sytuacji tylko nie każdy na tym skupia uwagę. Osoby często się czerwienią mają taki tok myślenia :
"ktoś się na mnie patrzy" ( pojawia się stres i czerwienienie się )---> "o boże, znowu się zaczerwieniłem/am ( kolejny silniejszy stres i dalsze czerwienienie się---> " on to widzi i pewnie się ze mnie śmieje" ( dalej czerwienienie się ) i tak w kółko... Takie osoby same się "napędzają" do czerwienienia się. To jest po prostu błędny,zły niekorzystny tok myślenia, który trzeba zmienić. Czerwienienie się powoduje że osoba taka czuje się coraz gorzej, jej samoocena spada aż dochodzi do tego że taka osoba coraz bardziej się izoluje i może popaść w fobię społeczną. ( oj jakbym pisał o sobie )

zombie1977 · Wiek: 34 Dołączył: 10 Paź 2011 Posty: 104 Skąd: Dublin

...i o mnie też :mrgreen:

jestem poza połową terapi Dr Richardsa ale czerwienienie ciągle mi towarzyszy, pomimo że odzyskałem sporo pewności siebie i udało mi sie w dużym stopniu zmienic myślenie. Przez przypadek trafiłem na poradę jakiejs psycholoszki :mrgreen:

która poleca na ten problem technikę '' intencji paradoksalnej''.Polega ona na wyobrażeniu sobie najgorszej z możliwych sytuacji, np. podczas obiadu w restauracji. Wyobrażając sobie to czego najbardziej sie obawiamy i zakładamy, ze tak sie własnie stanie. Wtedy cokolwiek innego by nie nastapiło i tak nie będzie to "aż tak straszne". Paradoksalnie właśnie, jeżeli pragniemy tego, co wzbudza nasz lęk, przestajemy się tego obawiać... To przynajmniej w teorii wygląda ok zobaczymy jak będzie z praktyka :-)

Faith

zombie1977 · Wiek: 34 Dołączył: 10 Paź 2011 Posty: 104 Skąd: Dublin

tylko najwiekszy problem ludzi z fobia to ciagłe unikanie wychodzenia do ludzi. Natomiast walka ''na żywo'' z sytuacjami, które przekraczaja nasze mozliwości prowadzi do pogłębiania problemów. Więc może odegranie tych czarnych scenariuszy w zaciszu pokoju pomoże zrozumieć, że nie taki diabeł straszny jak go malują :-)

Faith

Hmm zgadzam się z tym ale tylko wtedy, że taka metoda ma prowadzić do zrozumienia, poznania mechanizmów erytrofobii wtedy wiadomo z czym się walczy. Jednak niebezpieczeństwo jest takie, że można z tym przesadzić i zadręczać się tymi czarnymi scenariuszami i w sumie takiego obrotu spraw się spodziewać. Jest między tym bardzo mała ale bardzo znacząca różnica. Sam, patrząc wstecz nie jest określić co dokładnie pomogło mi pozbyć się erytofobii, myślę że na to składa się bardzo dużo metod, działań.

zombie1977 · Wiek: 34 Dołączył: 10 Paź 2011 Posty: 104 Skąd: Dublin

Jasne że tak :-)

. Myslę, że żadna forma terapii nie jest skuteczna jeśli nie wie się do końca jak ją stosować i czego unikać. Natomiast na własnym przykładzie moge powiedzieć, że zdażają mi się sytuacje, kiedy przypominam sobie jakieś zdażenie z przeszłosci bądź coś podobnego czekającego mnie w przyszłości i siedząc sam w pokoju strzelam buraka. To jest dla mnie dowód na to, że dla podświadomości to zdażenie na żywo czy odegrane w myślach jest tak samo realne i wywołuje taka sama reakcje. Różnica jest taka, że stres będzie troche mniejszy bo odpadną reakcję ludzi na nasze czerwienienie i spotegowany tym stres. A zakładając, że im wiecej kontaktów z ludżmi tym każdy nastepny kontakt łatwiejszy zagrożenie że będziemy się tym mysleniem zadręczać wydaję mi się mało prawdopodobne. Tak czy siak jak sam mówisz czasem ciężko powiedzieć co tak na prawdę nam pomogło i walka polega na stosowaniu wielu metod i działań, a to działanie wydaję mi się dosyć rozsądne...zobaczymy jak to wygląda w praktyce :mrgreen:

michał.92 · Dołączył: 12 Kwi 2012 Posty: 14

Ja właściwie czerwieniłem się dosyć często, zwłaszcza w gimnazjum ("ale cegłę spalił!"...) i w liceum, ale od pewnego czasu zauważyłem, że powoli to mija, bo w końcu jak człowiek dorasta i zawszydzenie objawia się inaczej.

dexter21 · Dołączył: 26 Mar 2012 Posty: 61 Skąd: Grudziądz

czerwienienie się w swoich jak bym to ujął medycznych podstawach ma podobną etiologię jak hiperhydroza (na którą ja cierpię). Niestety jeżeli nie chorujesz na tarczycę, nie masz cukrzycy, nadciśnienia, chorób neurologicznych ,a twoje wyniki są w normie to niestety ale musisz nauczyć się z tym żyć ( ja ze swoją dolegliwością nie potrafię się pogodzić). Jeżeli ktoś się czerwieni od wieku powiedzmy 13 lat wzwyż to raczej nie choruję na facial blushing. Podłoże oby dwu chorób określa się jako nad aktywność psychosomatyczną lub nad aktywność aparatu parasympatycznego. W obu wypadkach jest wyjście operacja o nazwie ets (sympatektomia torakochirurgiczna) ale niesie ze sobą spore niebezpieczeństwo i powikłania pooperacyjne. Sam to wiem jak to jest nie móc ukryć emocji które się przeżywa. A i w obu wypadkach bardzo często zanim się spocę a Ty zaczerwienisz czujemy uderzenie gorąca.